Paper&Celluloid

Pickpocket(1959), του Robert Bresson

2011-05-26T22:39:00.004+03:00

Ένας μικροαπατεώνας στο Παρίσι προσπαθεί να τα φέρει βόλτα, αναπτύσσοντας τις ικανότητές του και με το Νόμο να μπλέκεται συνεχώς στα πόδια του.

Η πρώτη μου ταινία του Γάλλου σκηνοθέτη μού άρεσε, ωστόσο περίμενα αρκετά περισσότερα. Ενδιαφέρουσα η κινηματογράφηση και το στιλ της, με μια αρκούντως σκοτεινή και θαμπή φωτογραφία, και μερικές νύξεις για τη σχέση ανθρώπου με τη νομιμότητα. Μέχρι εκεί, για μένα. Οι ηθοποιοί ερασιτέχνες, και ειδικά ο πρωταγωνιστής απαράδεκτος. Φυσικά, θα πει κάποιος ότι ήταν σκόπιμο, και δεν διαφωνώ καθόλου, είμαι σίγουρος ότι ήταν, αλλά πραγματικά σκέφτηκα ότι είναι αστείο να τον βλέπεις να εκρήγνυται και να πετάει ένα βιβλίο κάτω, με έναν τρόπο που θα έκανα εγώ ή εσύ, που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Επιπλέον, οι προαναφερθείσες νύξεις μένουν απλώς τέτοιες, νύξεις. Διάβασα λίγα λόγια του Ebert, ο οποίος σημειώνει τη σχέση του πορτοφολά πρωταγωνιστή με τον Ρασκόλνικοφ του "Έγκλημα και Τιμωρία". Όλο αυτό γιατί; Επειδή κάποια στιγμή αναφέρει την γνωστή θεωρία του τελευταίου ότι κάποιος ιδιαιτέρως έξυπνος και χαρισματικός πρέπει να απολαμβάνει την ασυλία του Νόμου, γιατί έτσι βοηθά την κοινωνία. Από εκεί και πέρα, τίποτα παραπάνω από έναν κλέφτη που παλεύει με την αστυνομία, μέσα από στιλ, φυσικά, αλλά από άποψη περιεχομένου τίποτα παραπάνω, τουλάχιστον όχι κάτι που να δικαιολογεί τον παραλληλισμό με έναν μνημειώδη χαρακτήρα της λογοτεχνίας. 3/5

Le notti di Federico e di Kar

2011-05-15T11:44:00.008+03:00

Chunking Express(1994), Kar Wai: Η καλύτερη ταινία του που έχω δει μέχρι τώρα, εφόσον ποτέ δεν συμμερίστηκα τον άκρατο ενθουσιασμό για την Ερωτική Επιθυμία και το 2046, οι οποίες ωστόσο μου άρεσαν πολύ. Εδώ έχουμε μια ταινία χωρισμένη σε δυο κομμάτια, τα οποία έχουν ένα πολύ μικρό επικαλυπτόμενο κομμάτι. Δυο ιστορίες για παρατημένους άντρες και πώς αυτοί τις αντιμετωπίζουν, πολύ διαφορετικές, με όχι ιδιαίτερη πλοκή που όμως μαγεύουν με την μαεστρία του Ασιάτη και τα οπτικά τερτίπια εν είδει γλυκίσματος που προσφέρει απλόχερα στο σελλουλόιντ, μπερδεύοντας δυτικότροπα στοιχεία με την κουλτούρα της πατρίδας του. Αστεία, συγκινητική, μυστηριώδης, απίστευτα φρέσκια και άμεση, με έναν Tony Leung πάντα γοητευτικό και βιρτουόζο, και το τραγούδι που παρατίθεται παρακάτω να κολλάει αναπόφευκτα στο μυαλό σου. 4.5+ /5

Le notti di Cabiria, Fellini: Επίσης, η καλύτερη ταινία του Ιταλού που έχω δει και σίγουρα πρέπει να δώσω στο 8*1/2 μια δεύτερη ευκαιρία, πλέον. Όλη η σκηνοθεσία του χαρακτηρηστική στα μάτια μου, η μουσική του Rota υπέροχη, η γυναίκα του στον πρωταγωνιστικό ρόλο πληθωρική να βάζει την ψυχή της ατόφια πάνω στο γυαλί της οθόνης ( θηλυκός Τσάπλιν, όπως έμαθα ότι έχει χαρακτηριστεί) και πάνω από όλα ένα αγαπημένο μοτίβο γύρω από την επιδίωξη, τα όνειρα και τις υποσχέσεις, με μια τελική καταβαράθρωση όλων αυτών, που όμως, όμως, δεν αρκείται σε αυτό και ανατρέπει τα πάντα -ξανά-σε ένα μνημειώδες φινάλε που αφήνει μια χαραμάδα ελπίδας και σου κλείνει το μάτι με ένα θεατρικό και καλλιτεχνικό νάζι. 5/5

Histoires extraordinaires (1968)

2011-05-01T03:11:00.009+03:00

Τρεις ιστορίες του Edgar Allan Poe στη μεγάλη οθόνη, από ισάριθμους σκηνοθέτες που μάλλον δεν θα περίμενες. Καθεμιά είναι γύρω στα 45 λεπτά και μόνο Poe δεν θυμίζουν. Εχει ενδιαφέρον, πάντως, το πώς μπορεί ένας σκηνοθέτης να παίξει με τη λογοτεχνία και να της αλλάξει τον αδόξαστο.

Metzengerstein, από τον Roger Vadim: μια καλή ιστορία του συγγραφέα, που μεταφέρεται σε μια πολύ βαρετή και άδεια εκδοχή, σαν βικτωριανό ρομάντζο. Προτείνεται να προσπεραστεί άφοβα.

William Wilson, από τον Louis Malles: ένα από τα καλύτερα διηγήματα του Αμερικανού, γύρω από την δυικότητα της ανθρώπινης υπόστασης και το μοτίβο του doppelganger. Ο σκηνοθέτης το χειρίζεται αξιοπρεπώς μεν, αλλά αφήνει πάρα πολύ ζουμί απ΄ έξω και απομονώνει περιστατικά, αλλάζοντας αποτυχημένα και το τέλος.

Toby Dammit, από τον Fellini: κι εδώ έχουμε κάτι που σηκώνει κουβέντα. Ενας σκηνοθέτης που μπορεί μεν να μην είναι από τους αγαπημένους μου, αλλά σίγουρα τον αναγνωρίζω ως μεγάλο και ιδιαίτερο, παίρνει μια από τις λιγότερο καλές ιστορίες ενός λατρεμένου συγγραφέα και βγάζει μια εξαιρετική ταινία. Το διήγημα είναι το "Never Bet the Devil your Head" και έχει υπότιτλο "Μια ιστορία με δίδαγμα", με ειρωνική διάθεση από τον συγγραφέα προς εκείνους που υποστήριζαν ότι κάθε έργο τέχνης πρέπει να έχει κι ένα επιμύθιο. Ο Φελίνι, τώρα, κρατώντας τα πολύ βασικά στοιχεία της πρόζας, τοποθετεί τον πρωταγωνιστή σε μια κατάσταση ασυδοσίας και αλλοτρίωσης, η οποία καταλήγει σε ένα ατμοσφαιρικό και αρκούντως ποεικό, πιστό στο κείμενο, φινάλε, που κλείνει εκπληκτικά το συνολικό φελινικό τοπίο. Μοιάζει λιγάκι απρόσμενο το πώς ένα τέτοιο φιλμάκι συνυπάρχει με δυο μετριότητες στην ίδια ανθολογία, κι όμως είναι ένα έργο του σκηνοθέτη που αναγνωρίζεται και ως χαμένο αριστούργημα.

Ούτε Corman, ούτε Price, οι ταινίες αυτές είναι μια διαφορετική προσέγγιση στο έργο του μεγάλου συγγραφέα, που μόνο και μόνο για αυτό το λόγο αξίζει να τις δει κανείς.

Να ευχαριστήσω τον φίλο Johnny Panic, που ήταν αυτός που μου γνωστοποίησε την ύπαρξη αυτού του κινηματογραφικού τρίπτυχου.

Η Πείνα, του Κνουτ Χάμσουν

2011-04-02T22:19:00.003+03:00

Χρωστούσα λίγα λόγια για αυτό εδώ το αριστούργημα. Είναι μερικές φορές που όταν κάτι μου αρέσει τόσο πολύ, λέω λίγα γιατί αν αφεθώ θα χαθώ. Αυτό το βιβλίο,λοιπόν, γραμμένο στα τέλη του 19ου αιώνα, είναι μια τομή στην ιστορία της λογοτεχνίας, ένα έργο που μετατόπισε το βάρος της αφήγησης στην ψυχολογία του ήρωα, ένα μνημείο μοντερνισμού που επηρέασε όσο λίγα τους συγγραφείς που ακολούθησαν. Αποθεώνοντας την τεχνική του stream of consciousness, o Χάμσουν δεν έχει κάποια πλοκή να μας σαγηνεύσει. Ο ήρωάς του, ένας νέος με σαφείς αναφορές στον Ρασκόλνικωφ και στον κάτοικο του Υπογείου( ηθικό δείδαγμα:στην τέχνη δεν υπάρχει ποτέ παρθενογένεση; ), ίσως γύρω στα 20+, συγγραφέας, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα στην πόλη της Χριστιάνιας(μετέπειτα Όσλο),αγωνιώντας και πασχίζοντας να πουλήσει τη μεγάλη ιδέα, ένα δοκίμιο ή ένα διήγημα που θα του επιτρέψει να βγάλει το μήνα και να κοιμηθεί αξιοπρεπώς σε ένα ανθρώπινο κρεβάτι. Δεν τα καταφέρνει πάντα,όμως, και περιπλανιέται στους δρόμους, όπου βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην παράνοια, στην πείνα για φαγητό αλλά περισσότερο για αξιοπρέπεια, αξιοπρέπεια που κρατάει πάντα στη χούφτα του και που τον φορτώνει άλλοτε με ενοχές άλλοτε με πωρωμένη αυτοεκτίμηση. Η πείνα του ανώνυμου πρωταγωνιστή έχει πάνω από όλα άξονά της τον αυτοσεβασμό και την καταξίωση, στο δρόμο για τα οποία το στομάχι, σαν άλλος Μεφιστοφελής, μπαίνει για να τον δελεάσει και να τον ξεστρατίσει. Ο Θεός και οι άλλοι, όπως θα έγραφε αργότερα και ο Σαρτρ, μπαίνουν στο χωνευτήρι και γίνονται μια αδιαίρετη κόλαση.

Η απελπισία της ανθρώπινης ύπαρξης αλλά και το μεγαλείο που κρύβεται μέσα σε αυτήν, δοσμένα με γραφή της ψηλότερης στάθμης που βάζει τον Χάμσουν δίπλα στον Ίψεν και στον Στρίντμπεργκ, τους άλλους μεγάλους ποιητές της Σκανδιναβίας.

Σημείωση: η μετάφραση του Δασκαλάκη, εκδόσεις Δωρικός, ήταν αρκετά καλή, αλλά μην την προτιμήσετε: παραλείπει, εντελώς ανεξήγητα και καταστροφικά, μια πρόταση από την αρχή-αρχή, που δίνει άλλο νόημα στο τέλος του βιβλίου. Το διάβασα στην αγγλική εκδοχή στο internet, γιατί στη μετάφραση μου ξίνισε άσχημα.

Kraftwerk, Autobahn

2011-03-22T01:57:00.001+02:00

Σας χαιρετώ για καμιά 10ριά μέρες. Καλές προβολές και καλές αναρτήσεις. Πιείτε έναν Bunuel στην υγειά μου, έστω ένα simply burger, βρε αδερφέ.

Μartης- γδartης.

2011-03-20T13:06:00.004+02:00

Hana-Bi, Takeshi(1997): Είναι κάποιες στιγμές που μια αγαπημένη μου ταινία, λόγω διάθεσης, σφηνώνεται στο μυαλό μου και δεν ησυχάζω αν δεν την ξαναδώ. Αναγκάστηκα, λοιπόν, να ξαναδώ το αριστούργημα του Τακέσι, για το οποίο έχω, φυσικά, ξαναγράψει αλλά θα μπορούσα να μιλάω για ώρες. Οπότε, ας αρκεστώ απλώς στο ότι την λατρεύω. 10/10

Ascenseur pour l'échafaud, Louis Malle(1958): Ειρωνικό, ερωτικό, μουσική από τον Miles Davis, Jeanne Moreau, επιτέλους μια ταινία Nouvelle Vague που με ενθουσίασε. 9/10

The Rite, Mikael Hafstrom(2011): Ταινία σε σινεμά με φίλους. Αυτό αρκεί.Είχε γέλιο,πάντως.6/10

In a Better World, Susanne Bier(2010): Δεν έχω δει όλες τις υποψήφιες ακόμα, αλλά μάλλον το άξιζε το Όσκαρ ξενόγλωσσου. Ευρωπαϊκό δράμα βαριάς κοπής, που σε κρατάει καθηλωμένο και γεννάει συνεχώς σκέψεις στο μυαλό σου. 9/10

Simón del desierto, Luis Bunuel(1969):Καυστικό, αλλοπρόσαλλο, ιδιοφυές. Σαν τον σκηνοθέτη του. 8.5/10
Los Olvidados, Luis Bunuel(1950): Όσο το έβλεπα μου φαινόταν ένα ακόμα φιλμ για την εφηβική βία και εγκληματικότητα, αλλά ο τρόπος που το έκλεισε ο σκηνοθέτης το απογείωσε. Δεν χάρισε ούτε ένα τρίμμα κάστανου και τα γκρέμισε όλα. 9/10

La Nuit Americaine, Francois Truffaut(1973): Πολύ αυτοαναφορική ταινία,με τον σκηνοθέτη να παίζει κι ο ίδιος όχι άσχημα, όμορφη φωτογραφία και μερικές ευχάριστες στιγμές. Όχι κάτι το ιδιαίτερο, ίσως επειδή δεν μου αρέσουν γενικά τα θέατρο εν θεάτρω έργα. 7/10

How i ended this summer?

2011-03-09T18:03:00.004+02:00

Πώς να τέλειωσε εκείνο το καλοκαίρι, λοιπόν; Πολύ βαρετά, υποθέτω. Ωραία πλάνα, σκηνοθεσία, τοπία, αλλά όλα αυτά είναι η σάλτσα, και ο σκηνοθέτης ξέχασε το ψητό στο πιάτο του. Με σάλτσα σκέτη, όσο νόστιμη και να είναι, το στομάχι δεν χορταίνει. Η ταινία θα έκανε ένα υπέροχο 20λεπτο μικρού μήκους, αλλά κάποιος παραμύθιασε τους παραγωγούς για παραπάνω, τους δελέασε με κάποιο λόγο που δεν μπορώ να φανταστώ. Οκ, είμαι υπερβολικός, αλλά είναι απλώς η γνώμη μου. Όπως έγραψα και στην ανάρτηση του φίλου moody: " Αν η ταινία δεν με ελκύει μέχρι τα 3/4 νευριάζω και δεν μπορώ να παρακολουθήσω.Οκ,ρε αρχηγέ, είπαμε να είσαι αργός αλλά όχι και σαν τον θάνατο. Τίποτα απολύτως δεν με ενδιέφερε, κάτι πήγε να γίνει εκεί που ο μικρός βασανιζόταν τι να κάνει,αλλά το ξεχείλωσε πρωτοφανώς το ζήτημα και με έχασε. Το τελευταιο μισάωρο υπέφερα,γιατί είχα ξενερώσει απίστευτα προηγουμένως και δεν με ένοιαζε τίποτα". Για την ώρα, θα καθίσω λιγάκι να κλάψω τις 2 ώρες που έχασα και τα ξαναλέμε.

"Η Γυναίκα της Άμμου" του Κόμπο Αμπέ.

2011-03-03T11:11:00.007+02:00

Τίτλος: Η Γυναίκα της Άμμου
Πρωτότυπος τίτλος: Suna no onna
Αγγλικός Τίτλος: The Woman in the Dunes
Συγγραφέας: Κόμπο Αμπέ (Kobo Abe)
Μετάφραση: Στέλιος Παπαλεξανδρόπουλος, από τα Ιαπωνικά
Εκδόσεις: Άγρα
Έτος έκδοσης: 2004
Έτος πρώτης έκδοσης: 1962

Ένας εντομολόγος επισκέπτεται ένα χωμένο μέσα στους αμμόλοφους χωριό, για να ανακαλύψει ένα νέο είδος εντόμου. Σαν έντομο κι αυτός, θα παρασυρθεί στην παγίδα των χωρικών και θα αναγκαστεί να ζήσει με μια γυναίκα μέσα σε μια από τις τεράστιες τρύπες στην άμμο, υποχρεωμένος να φτυαρίζει και χωρίς τρόπο διαφυγής. Στην πορεία θα δοκιμάσει το βάσανο του εγκλεισμού, την πίκρα της αποτυχίας, αλλά και την ανεπαίσθητα κλιμακούμενη σχέση με την γυναίκα.

Σπουδαίους ανθρώπους στις τέχνες έχει βγάλει η Ιαπωνία, και ένας από αυτούς φαίνεται να είναι και ο Κόμπο Αμπέ. Έχοντας χαρακτηριστεί ο Ιάπωνας Κάφκα, από αυτό και μόνο το βιβλίο του φαίνεται ότι τον απασχολούν θέματα όπως η κλειστοφοβία, η υπαρξιακή αγωνία και η δυνάστευση από τον άλλον, η ματαιότητα απέναντι στο νόμο, αλλά και επιπλέον η πάλη των φύλων, το νόημα που δίνει ο καθένας στη ζωή του και η αέναη προσπάθεια για την ευτυχία. Όλα αυτά τα μπλέκει δημιουργώντας ένα απολύτως προσωπικό στιλ, που ακροβατεί ανάμεσα στον ρεαλισμό, τον σουρρεαλισμό και τονμαγικό ρεαλισμό, μια γραφή άλλοτε ποιητική άλλοτε επιστημονικά ακριβής, που βουτάει τον αναγνώστη κατευθείαν μέσα στην άμμο. Δίνοντας ουσιαστικά σε αυτήν υπόσταση ανθρώπινου χαρακτήρα, αφήνει την ρευστότητά και την διαβρωτική της δύναμη να γίνει παραλληλία για την ζωή την ίδια και την κάνει να αναπτύσσεται και να νιώθει, όπως το δίδυμο των πρωταγωνιστών, και χρησιμοποιώντας μια γραφή που μπλέκει την σκέψη του άντρα αξεδιάλυτα με την αφήγηση, μέσα από εκπληκτικές παρομοιώσεις και σχήματα λόγου, αναδεικνύεται σε αληθινό μαέστρο που δημιουργεί ατμόσφαιρα ασφυκτικής απελπισίας στον αναγνώστη, έως και αγανάκτησης. Μερικές προτάσεις του που μου έμειναν χαραγμένες:

Οι ήχοι των ουρλιαχτών της ήταν σαν λίμα που τριβόταν στις άκρες των νεύρων μου [εδώ είχα ανατριχιάσει για κάμποσο]
Ένιωθα τόσο βαρύς, λες και είχα κοιμηθεί με σιδερένια ρούχα πάνω σε μαγνήτη.
Οι μηροί της για κάποιο λόγο τον τρέλαιναν. Ήταν τέτοια η έλξη του που ήθελε να βγάλει όλα τα νεύρα από το σώμα του και να τα τυλίξει γερά γύρω τους.

Η ιστορία αυτή θα μπορούσε να ιδωθεί ως ένας σύγχρονος μύθος του Σίσυφου, που έσερνε την πέτρα μέχρι την κορυφή του βουνού απλώς για να ξαναρχίσει έπειτα από το μηδέν, μια αλληγορία για την (εθελούσια ή όχι) απομόνωση του ανθρώπου ή ακόμα και για την χειραγώγηση του άντρα από τη γυναίκα. Ναι, ότι η τρύπα στην άμμο είναι ένα σύμβολο για το γυναικείο αιδοίο είναι καθαρά προσωπική άποψη. Όχι, βεβαίως, ότι είναι φαλλοκρατικό κείμενο, απεναντίας σφίγγει τους δεσμούς ανάμεσα στα δυο φύλα μέχρι που τελικά αυτά εξισώνονται και γίνονται ένα. Κυνικό, αστείο, καταδικαστικό, τρυφερό και ζωώδες, όλα αυτά τα στοιχεία εναλλάσσονται ανύποπτα και προσφέρουν στον αναγνώστη μια ολοκληρωμένη εμπειρία ανάγνωσης, ένα βιβλίο που μένει στο κεφάλι σου, σε στοιχειώνει, όπως λέμε, και το πλάθεις ολοένα και περισσότερο μέσα σου, βλέποντάς το συνεχώς καλύτερο.

Το βιβλίο απέσπασε πολλά βραβεία, τόσο εντός όσο και εκτός συνόρων, ενώ έγινε ταινία στα 1964 από τον Χιρόσι Τεσιγκαχάρα, που πήρε το εδικό βραβείο στις Κάννες και αποτελεί ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου. Το σενάριο το έγραψε ο ίδιος ο Αμπέ, για αυτό και είναι από τις πιο πιστές μεταφορές βιβλίου που έχουν γίνει ποτέ στην μεγάλη οθόνη. Αίσθηση προκαλεί η μουσική επένδυση, που σου τρυπάει το δέρμα όπως η άμμος και δημιουργεί ένα κλίμα αφιλόξενο κι εχθρικό, εντείνοντας έτσι το κλειστοφοβικό της όλης υπόθεσης. Η ταινία είναι κι αυτή στοιχειωτική, μένει μέσα σου και μεγαλώνει, ενώ παράλληλα αγγίζει ορισμένες φορές τα όρια του τρόμου. Από τις αγαπημένες μου του σπουδαίου γιαπωνέζικου κινηματογράφου.

Ο συγγραφέας προτάθηκε αρκετές φορές για το Νόμπελ λογοτεχνίας, χωρίς επιτυχία. Αδίκως, όπως αναφέρει και ο Kenzaburō Ōe, τιμημένος ο ίδιος με την σπουδαία διάκριση.

Προσωπικά, θα αναζητήσω στα αγγλικά τα: Face of Another και The Box Man, καθώς ο συγγραφέας έχει τα φόντα να μπει στους αγαπημένους μου.

El ángel exterminador( Ο εξολοθρευτής άγγελος)

2011-02-26T15:34:00.004+02:00

-Δεν θα είχε πλάκα να σε βούταγα και να σε έσπρωχνα έξω από το σαλόνι;

-Κάν' το και σε σκότωσα

Και, ναι, έχουμε νέα είσοδο στο τοπ αγαπημένων σκηνοθετών: μετά τον "Ανδαλουσιανό Σκύλο", την "Διακριτική Γοητεία της Μπουρζουαζίας" και την "Ωραία της Ημέρας", η ταινία αυτή συνέχισε την αυξανόμενα θετική εντύπωση που μου είχε προκαλέσει ο Μπουνιούελ, αφού είναι η καλύτερή του που έχω δει μέχρι τώρα. Συνοπτικά, η όλη σύλληψη της ταινίας σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Όταν το νερό μπήκε στο αυλάκι κι άρχισε να διαφαίνεται πού το πάει, προσωπικά έμεινα να επαναλαμβάνω έκπληκτος τι λες τώρα, ουάου και όλα τα συναφή. Σκεφτείτε το: μια ντουζίνα αστών καλεσμένη σε ένα σπίτι, δεν μπορεί να βγει από το σαλόνι επειδή... ποιος ξέρει γιατί, απλώς δεν τους πάει η καρδιά, το τρέμουν λες κι εκεί έξω βρίσκεται η κόλαση, με αποτέλεσμα να μένουν εκεί μέσα να διψάσουν, να πεινάσουν και να αντιμετωπίσουν ίσως την ζωή που αρνούνται να παραδεχτούν ότι πράγματι υπάρχει. Ακόμα καλύτερα (=χειρότερα) κανείς δεν μπορεί να μπει ούτε καν στον κήπο της έπαυλης όπου φιλοξενούνται, sστρατιώτες, παιδιά, αστυνομικοί, κανείς, οπότε αφήνονται στην κυριολεξία ναυαγοί σε ένα τούβλινο νησί, (αυτο)εξορισμένοι από κάποια βαθύτερη ψυχολογική παρόρμηση στην απελπισία και την πάλη για επιβίωση, καθώς στην ανακάλυψη του άλλου, όπως οι καταδικασμένοι στο Huis Clos (No Exit) του Σαρτρ βίωσαν την κόλαση μέσα από την συνύπαρξη με τους ανθρώπους.

Τίποτα δεν εξηγείται, προφανώς, κάτι τέτοιο θα ήταν καταδικαστικό για μια τέτοια ταινία και θα κατέστρεφε τα πάντα. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης το είχε παραδεχτεί ανενδοίαστα, αλλά ποιος μπορεί να τον κατηγορήσει; Λες και τα πάντα στην ζωή εξηγούνται ή λες κι εμείς είμαστε ικανοί να βρούμε την εξήγηση των πάντων. Από τα χαριτωμένα σουρρεαλιστικά δρώμενα που βλέπουμε να εκτυλίσσονται μπροστά μας, τα πιο τραγικά που σύντομα ακολουθούν, μέχρι και το αντίστοιχα αιωρούμενο τέλος, πολλά είναι τα ερωτήματα που παραμένουν και ο καθένας μπορεί να δώσει τις δικές του απαντήσεις, όχι από κάποιο δηθενική διάθεση για avant garde προσεγγίσεις, αλλά επειδή πράγματι υπάρχουν.

Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ίδιος ο σκηνοθέτης είχε πως η ταινία είναι μια αποτυχία και ότι αν την ξαναγύριζε θα την κατέληγε ενδεχομένως σε κανιβαλισμό, ενώ και ο τίτλος ο ίδιος είναι δανεισμένος από ένα ημιτελές θεατρικό έργο κάποιου φίλου του.

Σκηνοθέτης:Luis Bunuel

Σενάριο:Luis Bunuel

Διάρκεια:95

Ετος:1967

Βαθμολογία:10/10

Blue Valentine

2011-02-23T16:49:00.005+02:00

Οι ερωτικές ιστορίες αντιμετωπίζουν πάντα τον κίνδυνο να γίνουν είτε υπερβολικά γλυκανάλατες, είτε να ξεχειλώσουν την έννοια του έρωτα σε εξανθρώπινα μέτρα που τον κάνουν άπιαστο θέμα για τους κοινούς, όπως είμαστε όλοι, ανθρώπους. Εδώ έχουμε μια ταινία που στέκεται κάπου στο ενδιάμεσο, μια ιστορία που ξεδιπλώνεται σε δύο αφηγηματικούς χρόνους και αντιπαραβάλλει την κατάσταση ενός νέου ζευγαριού στην αρχή και στο πλησίασμα του τέλους του. Όσο προχωράει το έργο, μαθαίνουμε πτυχές για τους χαρακτήρες και λεπτομέρειες για το πώς γεννήθηκε ο έρωτάς τους, τι προβλήματα αντιμετώπισαν και τι καταστάσεις δημιουργήθηκαν που τους αγγίζουν μέχρι και το τώρα. Κύριος μοχλός που αυξάνει το ενδιαφέρον του θεατή είναι η αντίφαση στις πρώιμες υποσχέσεις και στην αθέτησή τους εκ των υστέρων, μια αθέτηση που ίσως απλά υποδηλώνει την φυσική εξέλιξη των πραγμάτων και τίποτα παραπάνω, ίσως όμως να δείχνει και το αποτέλεσμα άστοχων επιλογών από την κάθε πλευρά του ζευγαριού. Με ρεαλιστική προσέγγιση, παρακολουθούμε έναν καθημερινό έρωτα, μια σχέση που χτες ή αύριο θα μπορούσε να είναι η δική μας, όχι κάτι κραυγαλέο κι εντυπωσιακό, αλλά συγκινητικά κοντινό κι ανθρώπινο.

Το βάρος πέφτει στους δύο πρωταγωνιστές που είναι εξαιρετικοί, με την μεν Williams να είναι πιο εσωστρεφής και σε δεύτερη μοίρα, άκρως σαγηνευτική κι ερωτεύσιμη κάθε στιγμή,να κερδίζει ίσως λόγω αυτού την υποψηφιότητα για Α΄γυναικείο ρόλο, τον δε Gosling να αυτοσχεδιάζει στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας και να πλάθει έναν άντρα ανασφαλή μα εργάτη του συναισθήματος, που στα μάτια μου κερδίζει τις εντυπώσεις τόσο σαν ερμηνεία όσο και σαν χαρακτήρας στο φιλμ. Γιατί μέσα από ένα παιχνίδι φύλων, βγαίνουν εν τέλει και οι δύο φταίχτες, αλλά βλέποντας τις προσπάθειες του αρσενικού πόλου για την πραγμάτωση αυτής της σχέσης, ενδεχομένως οι άντρες θεατές της ταινίας θα αναφωνήσουν αρκετές φορές μέσα τους προς την Williams:"You, filthy bitch". Μια από τις πιο όμορφες ταινίες που είδα φέτος.

[Να σημειωθεί, τέλος, ότι η παραγωγή της ταινία καθυστέρησε 2 χρόνια γιατί αρχικά τον ρόλο του Gosling ήταν να τον παίξει ο Ledger]

Σκηνοθέτης:Derek Cianfrance

Σενάριο:Derek Cianfrance, Cami Delavigne

Διάρκεια:112'

Ετος:2010

Βαθμολογία:8.5/10

"Blood Meridian", Cormac Mc Carthy

2011-02-11T18:13:00.004+02:00

Η πρώτη μου ανάρτηση μετά από τόσον καιρό είναι για ένα βιβλίο. Για ταινίες δεν έχω και πολλή όρεξη, τελευταία...

Τίτλος: Ματοβαμμένος Μεσημβρινός
Πρωτότυπος τίτλος: Blood Meridian or The Evening Redness in the West
Συγγραφέας: Κόρμακ Μακ Κάρθι(Cormack Mc Carthy)
Μετάφραση: Σπήλιος Μενούνος
Εκδόσεις: Ζαχαρόπουλος

Σελίδες:455
Έτος πρώτης έκδοσης: 1985

Ένα αγόρι μπλέκει με μια συμμορία αδυσόπητων κεφαλοκυνηγών που οργιάζουν μέσα στο αίμα Μεξικάνων, Αμερικανών και Ινδιάνων, με φόντο-σφαγείο τα τοπία του Τέξας και του Μεξικού. Είναι η μυθιστορηματική διήγηση των πεπραγμένων της συμμορίας του Γκλάντον, που εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα, λεηλάτησε και αιματοκύλισε την εν λόγω περιοχή.

Ο Μακ Κάρθι είναι φτιαγμένος από την πάστα εκείνων των συγγραφέων που θα μείνουν στο πέρασμα του χρόνου. Αυτό φαίνεται από τις πρώτες σελίδες του που διαβάζεις, όπου καταλαβαίνεις αμέσως το ιδιαίτερο αποτύπωμα και ύφος του Αμερικανού. Στο βιβλίο αυτό, που θεωρείται το αριστούργημά του, κεντρικός πυρήνας βλέπουμε να είναι η βία, μια βία χωρίς όρια και αιτιολόγηση, μια βία ανεξέλεγκτη και ορμητική, που ξεσπάσει μπροστά στα μάτια σου μέσα από το μελάνι ενός πραγματικά σπουδαίου λογοτέχνη. Ακατανόμαστες φρικαλεότητες, γραμμένες με υψηλή τέχνη, και σε αντιπαραβολή με ατέλειωτες ποιητικές, πανέμορφες περιγραφές της φύσης. Αυτό είναι ένα γοητευτικότατο δίπολο που κυριαρχεί στο βιβλίο: στο ένα τάσι της ζυγαριάς ο άνθρωπος και ο πόλεμός του, στο άλλο τάσι η φύση, μια σατανική καλλονή. Γιατί η φύση δεν είναι πάντα γαλήνια, έχει κι αυτή τους κεραυνούς και τα μπουρίνια της και τους αποκεφαλισμούς της, αλλά πάντα είναι όμορφη. Το αίμα ανακατεύεται με το νερό, και το κάφκαλο του φαγωμένου αλόγου με την λευκή νέκρα της ερήμου, πάντα με μια άφταστη δεξιοτεχνία.

Και μέσω αυτού του πλιάτσικου αίματος που παρελαύνει στις σελίδες μας, αναδεικνύεται ο μοναδικός χαρακτήρας του δικαστή Χόλντεν, ενός πελώριου και μυστηριώδη αλμπίνου, δεξί χέρι του Γκλάντον, που σκοτώνει, βιάζει, φιλοσοφεί και ζωγραφίζει, έτσι, για να φυλακίσει το μεγαλείο της πλάσης στα χαρτιά του, επειδή η ελευθερία της τον εξοργίζει. Σταδιακά, θα έρθει και η σύγγρουση με το αγόρι (που πάντα έτσι αναφέρεται στο βιβλίο), μέχρι ένα τέλος απρόσμενο και μακριά από βολέματα κι ευκολίες, αποκρουστικό, δυσοίωνο, καταδικαστικό, λυρικό. Δεν έχει ιδιαίτερη πλοκή το βιβλίο, αλλά έχει ειδικό βάρος κι εκτόπισμα, έχει πένα με αίμα αντί για μελάνι, αποστασιοποιημένη από τα ανομολόγητα εγκλήματα που η ίδια περιγράφει, με αποτέλεσμα να σε κάνει να γουρλώνεις τα μάτια από έκπληξη, οργή και αποστροφή. Παραθέτω ένα μικρό απόσπασμα, χωρίς κάποια ιδιαίτερη σημασία:

[...]Βρήκαν τους προσκόπους που είχαν χάσει να κρέμονται ανάποδα με το κεφάλι κάτω, από τα κλαδιά ενός μισοκαμένου και μαύρου από τη φωτιά δέντρου. Τους είχαν διαπεράσει τις φτέρνες με μυτερές χοντρές βέργες και κρέμονταν από εκεί χαλκοπράσινοι και γυμνοί πάνω από τις στάχτες από τα κάρβουνα, πάνω από τα οποία είχαν ψηθεί μέχρι που τα κρανία τους απανθρακώθηκαν και τα μυαλά τους βράσανε μέσα στα κρανία τους και ατμοί βγήκαν έξω από τα ρουθούνια τους. Τους είχαν βγάλει έξω τις γλώσσες που τις διαπερνούσαν σκονισμένα κομμάτια ξύλου, για να στέκονται έτσι, τους είχαν κόψει τα αφτιά και ο κορμός τους είχα ανοίξει πέρα για πέρα με μυτερές πέτρες και τα εντόσθιά τους κρέμονταν πάνω στο στέρνο του[...]

Ο Πόλεμος είναι θεός, σύμφωνα με τον Χόλντεν, αλλά το βιβλίο αυτό σαφώς και δεν προπαγανδίζει την βία. Ο δικαστής είναι η προσωποποίηση του απόλυτου Κακού, ίσως ο διάβολος ο ίδιος, ένα σύμβολο που μας προειδοποιεί για το τι υπάρχει στην ψυχή του ανθρώπου. Πιο συγκεκριμένα, όμως, ως ένα από τα κορυφαία αμερικάνικα μυθιστορήματα (όπως διαβάζω), είναι η ιστορία για την αναγέννηση ενός έθνους μέσα από το αίμα, λες κι αυτό έπρεπε να σφάξει τον κόκκορα για τα θεμέλιά του.

Λένε πως αυτό το βιβλίο μπαίνει δίπλα στον Μόμπι Ντικ και ο συγγραφέας του δίπλα στον Μέλβιλ. Δεν ξέρω -ακόμα- κατά πόσον ισχύει αυτό, ξέρω όμως ότι είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο ενός συγγραφέα που στο μέλλον θα συγκαταλέγεται με τους άλλους Μεγάλους. Διαβάστε το.

R.I.P. Blake Edwards(1922-2010). Peter is waiting for you.

2010-12-17T03:24:00.005+02:00

My MovieWeek

2010-12-10T20:01:00.007+02:00

Λίγες και καλές αυτήν την εβδομάδα. Οπως και τα λογάκια που τις συνοδεύουν.

The Mission

Από την ταινία αυτή θα θυμάμαι τη μουσική του Μορρικόνε. Οπως όλοι. Αντε και το μούσι του Μπόμπι. Από εκεί και πέρα καλό φιλμ, αλλά όχι κάτι σπουδαίο. (6.5/10)

La Strada

Τελικά ναι, ο Φελλίνι μου αρέσει σε αυτήν του φάση:απλός, παιχνιδιάρης, ευαίσθητος, ανεπιτήδευτος, τρυφερός, κι όχι τεντιμπόις, μεγαλομανής φαντασιοκόπος (βλ. 8* 1/2). Για κάποιο λόγο, η ταινία αυτή μου θύμισε τον δικό μας Πίπη( αυτόν της Βουγιουκλάκη, ντε) τηρουμένων, βεβαίως, τον αναλογιών. (8.5/10)

Belle de Jour

Την λάτρεψα. Ωμή, αποστασιοποιημένη και ψυχρή η σκηνοθεσία του Μπουνιουέλ, με καφκική, μερικές φορές, απάθεια, αφήνει τον θεατή να πλαντάξει μόνος με τα τερατώδικα (για κάποιον, ίσως, απολύτως φυσιολογικά) γεγονότα που βλέπει να διαδραματίζονται μπροστά στα μάτια του. Ο ερωτισμός στάζει σε κάθε καρέ, έξοχος ο τρόπος που σφηνώνονται οι σκηνές των ονείρων στις πραγματικές, καθώς και η τελική σκηνή που, σύμφωνα με τον ίδιο την σκηνοθέτη, δεν σημαίνει τίποτα. Ηταν όμως απλώς υπέροχη.(9.5/10)

Underground

Ο πρώτος μου Κουστουρίτσας. Δεν περίμενα να μου αρέσει τόσο πολύ αυτή η ταινία, αλλά μου έφερε στο νου τον παρόμοιο αντίκτυπο που είχε δημιουργήσει το La Vita e Bella: γέλιο αγκαλιά με την τραγικότητα. Τραγελαφικές, πραγματικά, καταστάσεις, σχεδόν σουρρεαλιστικές, μέσα από τις οποίες ξεδιπλώνεται η ιστορία 50 χρόνων ενός έθνους, ταυτόχρονα με προεκτάσεις που φτάνουν στην ατομική φιλία, τον έρωτα, το ψέμα και την παράνοια. Με μια suspension of disbelief που ομολογουμένως χρειάζεται, τη μια στιγμή σκεφτόσουν πόσο διεστραμμένο είναι αυτό που βλέπεις και την άλλη ξεκαρδιζόσουν από μια έκρηξη γκαγκ ή μια ατάκα. Ολα αυτά συνοδευόμενα από όμορφη βαλκανική μουσική που σε κάνει να νιώθεις ότι βλέπεις μια ταινία που γυρίστηκε δίπλα στο σπίτι σου. Ειδική αναφορά στην πανέμορφη σκηνή με το καροτσάκι, να γυρίζει φλεγόμενο γύρω από τον απελπισμένο Blacky. (9.5/10)

Les quatre cents coups, του François Truffaut

2010-12-01T21:33:00.006+02:00

Εχω εκφράσει κατά καιρούς την αντιπάθειά μου στο επιτηδευμένο και ψευτοφιλοσοφίστικο σινεμά του Γκοντάρ, ένα σινεμά που, στα μάτια μου, δικαιολογεί πλήρως τον γενικότερο σνομπισμό και ελιτισμό που παρατηρείται σε δημιουργούς και φίλους του κινηματογράφου. Ετσι το βλέπω εγώ, συγγνώμη, Αλλά, έλεγα, δεν μπορεί όλο το γαλλικό Νέο Κύμα να είναι έτσι , οπότε αποφάσισα να δω αυτήν την ταινία του έτερου οραματιστή του.

Ενα παιδί παρεξηγημένο, παρεξηγημένο από γονείς, φίλους και δασκάλους, που δεν μπορεί να προσαρμοστεί και να βρει κατανόηση από κανέναν, αυτός είναι ο πρωταγωνιστής ενός έργου που αναπόφευκτα μου έφερε στο μυαλό τον δικό μας Βασιλάκη, σε διαφορετικό επίπεδο, προφανώς. Η σκηνοθεσία του Τρυφώ γιατί μου άρεσε; Μου άρεσε γιατί ήταν απλή μα όμορφη, ευθύβολη μα πολυνοηματική, ανθρώπινη μα όχι λαϊκιστική ούτε μεμψίμοιρη, με πλάνα μακρινά μα ούτε κουραστικά ούτε τραβηγμένα από τα μαλλιά. Αυτή η ταινία μου άρεσε γιατί ήταν μετρημένη και είχε προσωπικότητα, ήξερε τι ήθελε και μου το έδωσε απλόχερα. Ανθολογίας, φαντάζομαι, η τελευταία, υπέροχη, σεκάνς.

Ο σκηνοθέτης γύρισε πολλές ακόμα ταινίες με πρωταγωνιστή τον μικρό, σε διάφορες φάσεις της ζωής του, με τον ηθοποιό Jean-Pierre Léaud να εντυπωσιάζει πραγματικά. Νέα ανάσα για το Νέο Κύμα, ως προς εμένα.

Βαθμολογία:9-10

Taste of Cherry,του Αμπάς Κιαροστάμι

2010-11-11T17:00:00.004+02:00

Κάνω αυτήν την ανάρτηση αποκλειστικά και μόνο για να συζητήσουμε το τέλος της ταινίας, με όποιον την έχει δει, τέλος πάντων. Θα πω μόνο ότι είναι η πρώτη μου ταινία του Ιρανού σκηνοθέτη και το τέλος της ένα από τα πιο εξοργιστικά που έχω δει ποτέ μου, ένα τέλος που κατέστρεψε μια, μέχρι 3 λεπτά νωρίτερα, εξαιρετική ταινία και που το θεωρώ επιτηδευμένο όσο δεν πάει, μεγαλομανές και, με πολύ απλά ελληνικά,άκυρο. Ελπίζω να την έχει δει κανείς σας,γιατί είμαι περίεργος να δω γνώμες για αυτό το ΄΄πράγμα΄΄!

Το Κυνωνικό Δίκτυο

2010-11-11T02:22:00.004+02:00

( H κλασική και χιλιοπαιγμένη αφίσα)

Την είδαμε κι αυτήν, επιτέλους. Έχω βαρεθεί να γράφω λιγάκι στο μπλογκ, ομολογώ, οπότε δεν θα πω πολλά. Δεν είχα εκφραστεί και με τα καλύτερα λόγια για την ανάληψη του συγκεκριμένου project από τον Φίντσερ, αλλά επειδή πρέπει να λέμε την αλήθεια, τον παραδέχτηκα τον τύπο. Η ταινία είναι μια μίξη Nework και Zodiac, με την κλασική φωτογραφία-ατμόσφαιρα του σκηνοθέτη, άψογο ρυθμό και αφήγηση σπασμένη αριστοτεχνικά, σούπερ μοντάζ, μουσική και έναν πολύ καλό πρωταγωνιστή, με έκπληξη την ερμηνεία του Τζάστιν Τίμπερλέικ, ο οποίος πραγματικά πείθει ότι μπορεί να κάνει πράγματα ως ηθοποιός. Τα πιο σημαντικά μοτίβα της ταινίας είναι η προσωπικότητα του Μαρκ Ζάκερμπεργκ, που παρουσιάζεται ως μια εκκεντρική ιδιοφυϊα, η σύγχρονη κατάσταση των σχέσεων, η φιλία, ο τυχοδιωκτισμός, γενικά μια ταινία που χαρακτηρίζει απόλυτα την εποχή και τη νεολαία μας, όχι μόνο μέσα από το Facebook, που σατιρίζει κυνικά και σκωπτικά αρκετές φορές, αλλά μέσω των γενικότερων θεμάτων που προβάλλει.

Δεν μπορώ να καταλάβω, ωστόσο, γιατι πολλοί μιλάνε για αριστούργημα ή για την καλύτερη ταινία του Φίντσερ, η οποία για μένα παραμένει το Zodiac. Για αυτό ευθύνεται, εν μέρει, το τέλος, που ήταν άνευρο και ανέμπνευστο, πολύ κοινότοπα δοσμένο με την λεκτική επεξήγηση των παραλειπόμενων(μπλιαχ) και χωρίς κάποια κορύφωση που θα απογείωνε το φιλμ.

Για όποιον καίγεται να μάθει,προφανώς και προτιμώ ακόμα τον Νόλαν( το Inception μου άρεσε περισσότερο) αλλά σίγουρα εκτιμώ παραπάνω πλέον τον Φίντσερ.

Βαθμολογία:8/10

Starmaker,του William Olaf Stapledon

2010-10-29T00:25:00.005+03:00

Μια νύχτα που είχα γευτεί την πίκρα,βγήκα να ανηφορίσω τον λόφο

Έτσι ξεκινάει το βιβλίο ο Stapledon,για να φτάσει αργότερα εκεί που μόνο η φαντασία επιτρέπει. Χωρίς εξήγηση, ο ήρωάς του βγαίνει από το σώμα του και αρχίζει ένα ταξίδι στο Χρόνο και το Χώρο του Σύμπαντος, γνωρίζει άλλα όντα -συσσωματώνεται μαζί τους-,πολιτισμούς, συνήθειες,συρράξεις, τον ίδιο τον Αστροποιό.

Tο βιβλίο αυτό στέκει σαν ένας μεγάλιθος στον χώρο της ΕΦ,και το λέω αυτό έχοντας διαβάσει λίγη ΕΦ ακόμα,αλλά με πλήρη βεβαιότητα. Από τα σπέρματά του έχουν αντληθεί θέματα που γέννησαν ολόκληρες μυθολογίες μετέπειτα και το φιλοσοφικό υπόβαθρο του συγγραφέα του επιτρέπει να σταθεί δίπλα στους μεγάλους από κάθε χώρο της Λογοτεχνίας. Δεν είναι μυθιστόρημα ακριβώς,αλλά θυμίζει περισσότερο σε δομή τον Ζαρατούστρα του Νίτσε. Είναι γραμμένο,όμως,με άψογο και καλλιτεχνικό τρόπο που εντυπωσιάζει.

To πρώτο κεφάλαιο είναι από τα κορυφαία που έχω διαβάσει ποτέ μου. Η πρώτη πρόταση δε, με σαγήνευσε μυστηριακά δεν ξέρω για ποιο λόγο. Έπειτα, ο Όλαφ ξεκινά από την σχέση του με τη γυναίκα του και φτάνει μέχρι τα απώτατα άκρια του σύμπαντος, μέσα από καθηλωτικές και φορτισμένες περιγραφές. Και μόλις απεκδύεται την σωματική του φύση, αρχίζει το ταξίδι του ανθρώπου στην αιωνιότητα.

Το βιβλίο,όπως και το γενικό σώμα της (καλής) ΕΦ, αποτελεί ανθρωπιστικό ύμνο. Εξυψώνει τον άνθρωπο σε ένα κοσμολογικό μεγαλείο,αλλά ταυτόχρονα του θυμίζει ότι δεν είναι ο αρχηγός αυτού του Σύμπαντος. Προβάλλει την συναδέλφωση και την ενιαία διάσταση του όντος και της ύπαρξης, σε κάθε μορφή και χρονική ή χωρική διάσταση, και αναγορεύει το Σύμπαν το ίδιο σε ζωντανό οργανισμό, αποτελούμενο από εμάς τους ίδιους και όλους τους άλλους. Διαβάζοντάς το,ένιωθα Άνθρωπος,ενωμένος με τη Φύση μου και τον Πλανήτη μου,με ένα λουλούδι στην όχθη του Τάμεση,αλλά και προοδευτικά με το στέμμα ενός λευκού νάνου της Ανδρομέδας. Μεγαλείο,με λίγα λόγια,αλλά και μπόλικη σκέψη,με αποκορύφωμα όταν έρχεται η ώρα της συνάντησης με τον ίδιον τον Αστροποιό. Έχει ένα συγκεκριμένο όραμα ο συγγραφέας,μια σύλληψη για το Σύμπαν και τον Θεό,εξαιρετικά ενδιαφέρουσα που δεν μονοπωλεί το θρησκευτικό ή μη πνεύμα του καθενός,αλλά το ικανοποιεί εξίσου.

Η έκδοση ήταν από τον Αίολο,πολύ καλή και προσεγμένη,με μόνο αρνητικό το εξής:υπερβολικά λόγια μερικές φορές,και το επιρρίπτω αυτό στον μεταφραστή,επειδή δεν είναι δυνατόν ο Στάπλεντον να έγραφε π.χ ΄΄εκπεπτωκότες άγγελοι΄΄!!Αυτό είναι και το μειονέκτημα του βιβλίου,γιατί μερικές φορές γινόταν υπέρμετρα φιλοσοφικό και δυσκολεύει την παρακολούθηση.

Είναι ένα δύσκολο και απαιτητικό βιβλίο,σίγουρα όμως κάθε αναγνώστης,όχι μόνο ΕΦ,μπορεί -και πρέπει- να το διαβάσει. Ξεπερνά με ευκολία τους, όποιους, περιορισμούς τους είδους.

Το Faceboοk ήταν και θα παραμείνει τσάμπα!

2010-10-19T13:41:00.002+03:00

Η Κινηματογραφική Λέσχη της ΑΣΟΕΕ κερνάει και προσφέρει εισιτήρια για την avant premiere της ταινίας The Social Network,το ερχόμενο Σάββατο. Όποιος έχει στοιχειώδες νιονιό,μπορεί με μια γελοία διαδικασία να δει πρώτος και δωρεάν την ταινία ΕΔΩ!!!

they call him "MACHETE"

2010-10-02T13:57:00.006+03:00

Είναι φοβερό όταν γυρνάς τον εικονικό διακόπτη εκεί μέσα στον υποθάλαμο του εγκεφάλου σου και λες: «Σήμερα δεν θα δω Μπέργκμαν, ούτε Κουροσάβα. Θα μαζευτώ με τους φίλους μου και θα κανιβαλίσουμε ασύστολα». Είναι ακόμα πιο φοβερό, όμως, το γεγονός ότι εν τέλει το απολαμβάνεις περισσότερο από όσο περίμενες!

Αυτή είναι η μαγεία του κινηματογράφου, ότι η απενεχοποίηση και η ειλικρίνεια μπορεί να σε ενθουσιάσει. Η ταινία αυτή ήξερε από την αρχή τι είναι και τήρησε στο ακέραιο τις υποσχέσεις της, ή, πιο σωστά, υπερέβαλλε συγκινητικά εαυτόν! Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά, πριν από μερικά χρόνια στην προβολή του Planet Terror, που είδα το ψεύτικο trailer του Machete και τις παροξυμμένες αντιδράσεις με τον φίλο μου. Η υλοποίηση εκείνης της απάτης είναι ένα γενναιόδωρο γλύκισμα.

Σε φωτογραφία λοιπόν που μόνο 2010 δεν θυμίζει, με άφθονη over the top βία, σαν να λέμε «1000 διαφορετικοί τρόποι να κομματιαστείς», υπέροχα υγρά κορμιά να παίζουν με τον ασχημούλη πρωταγωνιστή(προσωπικά ερωτεύτηκα την μεξικανή), αίμα, ηθοποιούς που ακόμα κι έρωτα να έκαναν θα μιλούσαν βραχνά και με το φρύδι σηκωμένο, όλοι πανομοιότυπες φάτσες, παπάδες-δολοφόνοι, αίμα, πολύ μαχαίρι, βαλλιστικά κάθε λογής, αίμα, και φυσικά…ο Machete! Ο Machete είναι, πέρα από κάθε αμφιβολία, ο νέος Τσακ Νόρις! Μόνο που αυτός δεν κλωτσάει, απλά έχει την μαχαίρα του-οπουδήποτε κι αν είναι θα την βρει, δεν έχει σημασία. Αλλά δεν αρκείται εκεί, ανοιχτήρια, χορτοκοπτικά husqvarna, ό,τι βρεθεί στο διάβα του, μετατρέπεται σε φονικό όπλο πρώτης τάξεως. Ο Machete είναι κουλ. Μιλάει λίγο, δεν αλλάζει έκφραση ούτε για μια στιγμή στην ταινία, κάνοντας του Man with no Name του Eastwood να μοιάζει πλαστελίνη εκφραστικότητας, αλλά τον περιμένεις συνεχώς να βγει στην σκηνή και να σε στείλει, και μόνο με το περπάτημά του. O Machete δεν παθαίνει τίποτα: μόνο ένα τραυματάκι στην κοιλιά, που το διατηρεί σε όλη την διάρκεια, όσες σφαίρες κι αν έχει φάει, όσες μαχαιριές. O Machete, ίσως, δεν κάνει ούτε έρωτα! Δεν καταδέχεται να ανοίξει ούτε το στόμα του για να φιλήσει την Alba ˙ γιατί να κάνει τον κόπο, ας πάρει αυτή όλο το βάρος. Και, το κυριότερο, το πιο σημαντικό από όλα:Machete don’ t text!

Μάθετε, λοιπόν, ότι you all fucked with the right Mexican και απολαύστε αυτήν την αποθέωση της καλτιάς. Μέχρι την επόμενη ταινία(Machete Kills) και την μεθεπόμενη (Machete Kills Again).

Σημείωση:κορυφαία ατάκα φίλου μου στην τελευταία σκηνή: «Την πάει γαμιώντας!" Όποιος την έχει δει, καταλαβαίνει.

Βαθομολογία:7.5/10

T(r)oy Story 3

2010-09-29T18:12:00.006+03:00

OK,όλοι το έχουν πει: η Pixar έχει σταματήσει από καιρό να κάνει παιδικές ταινίες κινουμένων σχεδίων. Κάθε φορά, όμως, που αυτό επιβεβαιώνεται θριαμβευτικά μπροστά στα μάτια σου, δεν μπορείς παρά να απορήσεις και να θαυμάσεις. Η δεύτερη προσθήκη και τρίτη συνολικά παρουσία του saga των παιχνιδιών, είναι για μένα-και για πολλούς άλλους-η καλύτερη. Ξεκάθαρα, είναι μια ταινία για παιδιά, αλλά όχι για τα μικρά, ξέρετε, εκείνα που μασάνε μπιγκμπάμπολ και ξυπνάνε από τα χαράματα για να δουν Σκούμπι Ντου, αλλά για τα παιδιά που πια έχουν μεγαλώσει και χτυπάνε κάρτα ή ξενυχτάνε πάνω από ένα βοήθημα του Γκαρούτσου. Έτσι το βλέπω εγώ. Την ταινία αυτήν δεν θα την νιώσει στο πετσί του ένα πιτσιρίκι-όπως τότε με το UP, στο σινεμά, που στα μέσα της προβολής το μοναδικό κοριτσάκι που υπήρχε την κοπάνισε, κλαίγοντας και οδυρόμενη, με την άτυχη μητέρα της. Η χαμένη αθωότητα, τα περασμένα χρόνια, τα αυτοκινητάκια που κάποτε έκρυβες χύμα στο συρτάρι σου, μια φορά που η μητέρα σου σε είχε μαλώσει επειδή είχες ρίξει όλα τα λέγκο στο πάτωμα και έπρεπε -πάλι- να συμμαζέψειι˙ αυτά σκέφτηκα εγώ. Για αυτόν το λόγο λάτρεψα αυτό το φλικάκι, ούτε για το ενήλικο χιούμορ, ούτε για τις σαϊτιές για φιλία, συντροφικότητα και αλληλεγύη, ούτε για την κλειστοφοβική, πολλές φορές, ατμόσφαιρα που με έκανε να ανατριάσω και να αναρωτηθώ αν όντως έβλεπα animation. Τίποτα, μόνο ο προβολέας που στήθηκε μπροστά στα μάτια μου και μου εμφάνισε σε slide στιγμές από τα χρόνια μου εκείνα, τα τόσο «μακρινά». Όλα τα άλλα είναι κέτσαπ για πατάτες.

Βαθμολογία 9.5/10

Φιλοπαίγμονες εν ου παικτοίς

2010-09-25T03:50:00.003+03:00

Εξεταστική, τρεχάματα,πάσης φύσεως προβλήματα, απίστευτα ευτράπελα με την HOL για το ίντερνετ(μετά από ένα μήνα μού έβαλαν την γραμμή στο ...παλιό σπίτι και μόλις τους έκραξα μου είπαν ότι δεν έχουν θήρες για την νέα μου περιοχή,οπότε θα περιμένω έναν μήνα ακόμα για την FORTHNET), είπα να βρω λίγο χρόνο για να συμμετάσχω σε αυτό το παιχνίδι. Ευχαριστώ,για αρχή, τον bauer24 και τον Mike που είχαν το κουράγιο να με προσκαλέσουν. Τώρα, σε σχέση με τα δέκα πράγματα που μου αρέσουν:

γράψιμο: διηγήματα,ποίηση,μυθιστόρημα,είναι ίσως η σημαντικότερη ασχολία στην καθημερινότητά μου. Η ώρα που βρίσκω τον εαυτό μου.

μουσική: η σημαντικότερη,κατ΄εμέ, τέχνη. Στον δρόμο,στο γυμναστήριο,στο διάβασμα,στο γράψιμο,στο κρεβάτι μου,κυριολεκτικά όλη την ημέρα ακούω μουσική( μέταλ,ροκ,προγκρέσιβ ροκ,κλασική,soundtrack,new age,chillout,celtic)

διάβασμα:λογοτεχνία κυρίως,τη σχολή την ψιλοβαριέμαι. Και λίγη,όχι όσο θα ήθελα,φιλοσοφία. Το διάβασμα είναι για μένα τρόπος να ξεπερνάς τον άνθρωπο.

κινηματογράφος: η πιο παρεξηγημένη όλων των τεχνών,που κρύβει όμως απίστευτο βάθος. Βλέπω μια ταινία σχεδόν κάθε δυο μέρες.

ποδόσφαιρο: κάθε φορά που κλωτσάω την μπάλα,βγαίνω έξω από το σώμα μου. Γενικότερα, η άθληση είναι τρόπος ζωής και διασκέδαση.

φαγητό: το μεγαλύτερο πάθος μου, η μεγαλύτερη αδυναμία μου. Είμαι κοιλιόδουλος με όλη την σημασία της λέξης,αλλά ευτυχώς αυτό δεν φαίνεται. Τελευταία ασχολούμαι σοβαρά και με το κρασί.

γέλιο/χιούμορ:γελάω πάρα πολύ,δυνατά και πολύ εύκολα. Μισώ τους ανθρώπους χωρίς χιούμορ,τους θεωρώ άχρηστους και αδιάφορους. Πολύ συχνά είμαι δηκτικός και ειρωνικός,ωστόσο δεν μπορώ να το αποφύγω.

φίλοι:ο τρόπος του Θεού να πει συγγνώμη για τους συγγενείς που σου έδωσε,έχει πει κάποιος. Στην περίπτωσή μου,αυτό ισχύει μεγαλοπρεπώς.

ελευθερία: θέλω χαλαρότητα,ηρεμία,ελευθερία στις σκέψεις,στην ζωή, στην καθημερινότητα,κανένα χαλινάρι,κανέναν σεμνότυφο περιορισμό.

ειλικρίνεια: σιχαίνομαι τους καθωσπρεπισμούς και τους δηθενισμούς, κάθε είδους υποκρισία. Η αλήθεια πονάει,για αυτό πονάω.

Επειδή έχει ήδη παιχτεί το παιχνίδι,θα μου επιτραπεί να παρακάμψω το στάδιο της πρόσκλησης άλλων. Δεν έχω κάποιον που να μην έχετε καλέσει εσείς,εξάλλου. Ήθελα απλά να μην γειώσω τα παιδιά που με τίμησαν. Αυτά από μένα,τα λέμε σύντομα και κινηματογραφικά.

Dumb & Dumber Trailer 1 - Inception Style

2010-09-09T03:29:00.000+03:00

ΟΚ,χωρίς λόγια. Υπάρχουν κι άλλα τέτοια εκεί έξω,οπότε σπεύστε!

Άβγουστος Ομελέτα

2010-09-04T22:04:00.004+03:00

Τον Αύγουστο είδα πολλές ταινίες, μεταξύ των οποίων και οι παρακάτω. Σύντομα λογάκια και βαθμολογία, αφενός λόγω εξεταστικής, αφετέρου λόγω αναμονής της σύνδεσης του διαδικτύου( I am currently klefting…) και αφετρίτου επειδή βαριέμαι!

Breaking the Waves

Lars von Trier****

1996

Denmark

****

Πολύ καλή ταινία, που αν δεν ένιωθα ότι πρόδιδε τον εαυτό της στο τέλος, θα της έβαζα ακόμα παραπάνω. Devastating, που λένε και οι Εγγλέζοι…

The Spirit of the Beehive

Victor Erice**½

1973

Spain

**½

Βαρετό και μόνο η σκηνοθεσία άξιζε, με προσχηματική πλοκή και επιφανειακή προσέγγιση θεμάτων που άκουγα ότι διυλίζει. Όχι το αριστούργημα που περίμενα.

American Pie Presents:The Book of Love

John Putch

2009

USA

Από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει. Και είμαι φαν των πρώτων μερών της σειράς, ιδίως των 1-3…

Il mio nome è Nessuno

Tonino Valerii****

1974

Italy

****

Όπου βάζει το χεράκι του ο μέγας Λεόνε (εμπνευστής και συμμέτοχος σε σκηνές) και την μουσική του ο μέγιστος Μορικόνε, έχουμε να κάνουμε με διαμάντι. Ο Τέρενς Χιλ, χωρίς τον μπανάνα Τζο-Μπαντ Σπένσερ, σε κέφια.

The Imaginarium of Doctor Parnassus

Terry Gilliam***

2009

***

Διασκεδαστικό αλλά τρύπιο και βεβιασμένο. Επίσης, η απόδειξη για το πόσο ανώτερος ηθοποιός ήταν ο Λέτζερ από τους υπόλοιπους της γενιάς του. Ναι, και από τον Ντεπ.

Zerkalo

Tarkovsky(***1/2)

1975

Russia

(***1/2)

Χμμ… Η πιο αυτοβιογραφική, challenging και αφηρημένη ταινία του Ταρκόφσκι. Απαιτεί πολλές θεάσεις, δεν έχω ξεκαθαρίσει ακόμα αν και πόσο μου άρεσε.

La Passion of Joan of Arc

Dreyer****

1928

Fra

****

Ο Ντράγιερ κέρδισε πολλούς πόντους. Αυτό οφείλεται όμως, σε τεράστιο ποσοστό, στην μουσική, η οποία είναι πολύ κατοπινή προσθήκη και ουδεμία ανάμειξη είχε ο Δανός. Όπως και να έχει, σχεδόν συγκλονίστηκα από το δράμα της (σαλεμένης, μην ξεχνιόμαστε) Ιωάννας.

Kick-Ass

Mathew Vaugn****

2010

UK/USA

***1/2

Έκπληξη! Δράση, κυνισμός, χιούμορ, αντισυμβατικότητα, σάτιρα, μια ταινία καθαρόαιμη απόλαυση. I heart Hit-Girl!

Fritz Lang****

1931

Germany

****

Μεγάλος ο Λανγκ, μεγάλος και ο Λόρε, στην πρώτη ταινία με serial killer. Μνημειώδης σκηνοθεσία, μοντάζ και σκηνές ανθολογίας, μαζί τα συμπαρομαρτούντα μηνύματα για την ηθική και την ελευθερία της βούλησης.

Das Cabinet des Dr. Caligari

Robert Wiene***1/2

1921

Germany

***1/2

Η πρώτη ταινία τρόμου είναι εξπρεσσιονισμός στα καλύτερά του. Αν δεν είχε και τίτλο που θυμίζει γυμνοσάλιαγκα, θα ήταν ακόμα καλύτερη.

Brazil

Terry Gilliam***

1985

***

Τι είχε στο μυαλό του ο Γκίλιαμ; Μια μίξη Λιντς, Όργουελ, Μόντι Πάιθον και Παπακαλιάτη( οι σκηνές με τα όνειρα ήταν πιο κιτς και από εμφάνιση της Γκάγκα στα MTV Awards). Ίσως πρέπει να την ξαναδώ, αλλά αυτή η ταινία δεν είναι ούτε για Copa Libertadores…

Κι ένα δωράκι από τον Σεπτέμβρη:

The Fountain

Darren Aronofsky***½

2006

USA

***½

Την ξαναείδα και μου άρεσε πιο πολύ. Πανέμορφες εικόνες, πανανθρώπινα θέματα, πολλαπλές επιδεχόμενες ερμηνείες, η απογειωτική μουσική του Clint Mansel, η Ρέιτσελ Βάις( άντε, και ο Τζάκμαν πολύ καλός, αλλά η άλλη…τι μάτια!). Το θέμα μου με την ταινία είναι η υπερβολή που την διαπότισε, ιδίως στο τέλος, προσδίδοντάς της γραφικό χαρακτήρα, εν είδει απαξίωσης του στιβαρού, μέχρι τότε, συναισθηματισμού της. Με άλλα λόγια, στο τέλος το γ@mH$€!!

Inception:My true review

2010-08-26T17:50:00.002+03:00

Είναι ένα μοναδικό συναίσθημα όταν παρακολουθείς μια μυστηριακή σύγκλιση μέσα σου, όταν συνειδητοποιείς ότι τα αισθητήριά σου δεν θέλγονται από τον έναν ή τον άλλον στην τύχη, παρά από κάποια θεμελιώδη αξιώματα. Έτσι κι εγώ, λίγες μέρες πριν, ένιωσα πολύ περίεργα όταν είδα σε αυτήν την τελευταία πολυαναμενόμενη ταινία του αγαπημένου μου νέου σκηνοθέτη, μοτίβα και τσιτάτα, σχεδόν, από τον αγαπημένο μου ποιητή και συγγραφέα. Γιατί σε αυτό το ιδιότυπο déjà-vu, δεν μπορούσε να μην αντηχεί συνεχώς μέσα μου εκείνο το πανέμορφο που είχε γράψει ο Πόε:

All that we see or seem

Is but a dream within a dream.

Δεν θα είμαι καθόλου υπερβολικός, σας προλαβαίνω. Το Inception δεν είναι καλύτερο από το Memento! Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν θα καταφέρει να το ξεπεράσει ποτέ ο Νόλαν, εκείνο το συγκλονιστικό κινηματογραφικό τερτίπι, τουλάχιστον αντιμέτωπα με τον εαυτό μου και την σχέση που έχει με την ταινία. Είναι, όμως, το Inception μια ταινία μοναδική από τόσες πολλές απόψεις. Κατ’ αρχήν, ο Νόλαν ξεδιπλώνει… το πνεύμα του(μαζί με κάτι άλλο που σκεφτήκατε), την ιδιοφυία του, συγκεράζοντας ξανά το εμπορικό με το διανοητικό. Σε αυτό το κομμάτι, ξεπερνάει ακόμα και τον Χίτσκοκ, που πάντα έκρυβε τον προβληματισμό του πίσω από λαοφιλή χολιγουντιανά τεχνάσματα, αφού ο Νόλαν δεν αρκείται απλά στα συνειδησιακά καλούδια για να σαγηνεύσει το κοινό, αλλά μεταχειρίζεται και το πιο ωμό και ανδρεναλινογόνο μέσο για να σαγηνεύσει ακόμα και το δεκαπεντάχρονο που θέλει να πάει στο σινεμά για να χαλβαδιάσει με την κοπέλα του. Όλα αυτά, όμως, παράλληλα με μια πρωτοφανή καταβαράθρωση στον ανθρώπινο νου, έναν καταιγισμό από συνειδησιακά παζλ και σπαζοκεφαλιές, ή πιο ορθά, από ερωτήματα που σκοπό έχουν να ανακύπτουν, χωρίς ποτέ να απαντώνται. Πολλές φορές έχουμε δει στο πανί παρεισφρήσεις στο ανθρώπινο μυαλό, μόνο που εδώ γίνεται πιο κυριολεκτικά από ποτέ, λες και ο Νόλαν με ένα τρυπάνι θέλει να πιάσει πάτο στην φαιά ουσία μας.

Για δυόμιση ώρες δεν μπορείς, δεν σου επιτρέπεται να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από την οθόνη, γιατί μετά πάει, χάθηκες. Αλλά και γιατί δεν θες, δεν θες να χάσεις στιγμή από την ακατάπαυστη δράση που μαίνεται μπροστά στον αμφιβληστροειδή σου. Ακόμα κι εγώ, που μετά τις δώδεκα δεν μπορώ να δω ταινίες γιατί κλείνουν τα βλέφαρά μου, δεν ένιωσα σε καμία στιγμή μια ανάλογη επιθυμία. Πλάι στις εκρήξεις και τα μπουμπουνητά, στέκει πάντα κι ένα νευρικό κύτταρο που ζητά να ερεθιστεί και να ρωτήσει, σε έναν συνδυασμό που πραγματικά πιστεύω ότι είναι το μεγαλύτερο ατού της ταινίας: αλήθεια, δεν έχω δει ποτέ τόσο καλοστημένο και συναρπαστικό μπλέξιμο δράσης και προβληματισμού. Κάπου διάβασα στο ίντερνετ, λίγο υπεραπλουστευτικά αλλά σίγουρα εύσχημα, ότι ήταν σαν να γύρισε ο Κιούμπρικ ταινία Τζέιμς Μποντ.

Η ταινία, πράγματι, όπως είχα ακούσει τελευταία, δεν λέει πολλά καινούργια πράγματα ή δεν είναι τόσο δυσνόητη στην ανασκόπησή της. (Επιτέλους, ποιος λέει κάτι καινούργιο στις μέρες μας; Σημασία έχει το «πώς» και όχι το «τι». Και εδώ το «πώς» είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό). Η δυσκολία της έγκειται στα επιμέρους κομμάτια που την απαρτίζουν, στα μικρά μυστικά των μεταβάσεων, των ονείρων και των συνεχών εξελίξεων, και αυτές είναι που καθιστούν αναγκαία την επαναθέαση του φιλμ. Μαγικά, όμως, ακόμα και αν νιώσεις ότι δεν κατάλαβες πολλά παρακολουθώντας την, στο τέλος φωτίζεσαι και όλα έχουν μπει στην θέση τους. Κι αυτό είναι ένα άλλο μεγάλο χάρισμα του Νόλαν: είναι ένας εξαιρετικός αφηγητής.

Κατηγορείται πολύ συχνά ο σκηνοθέτης αυτός για έλλειψη συναισθήματος, όπως άλλωστε και ο Κιούμπρικ, αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η αποφυγή μελοσαλιαρίσματος και μασημένου ρομάντζου αποκαλείται ψυχρότητα. Η βάση αυτής της ταινίας είναι η σχέση του Κομπ με την γυναίκα του, όλα από εκεί ξεκινούν και εκεί οδηγούν, και πιστεύω ότι ξεκάθαρα αποτελεί μια ιστορία που σε αγγίζει και σε συγκινεί. Έχουμε, λοιπόν: δράμα, ρομάντζο, δράση, (επιστημονική) φαντασία, όνειρα, κυνηγητό κ.ο.κ. Το θέμα επομένως είναι σε ποιες δόσεις και αναλογίες δίνονται όλα αυτά και εκεί εναπόκειται τελικά αν θα ενθουσιαστεί ή θα απογοητευτεί ο καθένας μας. Το μοντάζ, ο ρυθμός, η σκηνοθεσία, τα αργά πλάνα που σε καμία περίπτωση δεν με κούρασαν, συνοδεύομενα με την επιβλητική μουσική του Τσίμερ, ήταν για μένα υπέροχα μπλεγμένα και ειδικά, η μάχη στο ξενοδοχείο είναι ό,τι πιο jaw-dropping έχω δει σε ταινία εδώ και πολύ πολύ καιρό. Αδαμάντινη ιδιοφυία, χωρίς πολλά-πολλά, και πρέπει να γίνει ξεκάθαρο ότι η μαγεία των εφέ συνίσταται στην σύλληψη και την σχεδίασή τους, και όχι στον υπολογιστάκο που προγραμματίζεται και τα υλοποιεί.

Σίγουρα δεν υπάρχει καμία ερμηνεία ανάλογη του Λέτζερ, αλλά αυτό δεν λέει απολύτως τίποτα. Περιμένετε πολλά χρονάκια ακόμα για κάτι ανάλογο με τον Τζόκερ. Όλοι όμως είναι εξαιρετικοί και σίγουρα ο Ντι Κάπριο συνεχίζει να αποδεικνύει πως είναι ο κορυφαίος ηθοποιός της γενιάς του. Ωστόσο, μπροστά σε όλα όσα διαδραματίζονται σε αυτήν την ταινία, πραγματικά, δεν έχει και πολλή σημασία αυτό. Για αυτόν το λόγο, πιθανολογώ ότι θα προταθεί για την ταινία του Σκορσέζε για το Όσκαρ, ένας ρόλος που πολλοί, όχι άδικα, αποκάλεσαν προπομπό του χαρακτήρα του Κομπ. Ειδική μνεία θέλω να κάνω στον Γκόρντον Λέβιτ, τον οποίο δεν ήξερα καθόλου, αλλά κατάφερε να με εντυπωσιάσει με μεγάλη ευκολία αποδίδοντας ανέλπιστα εξαιρετικά!

Καταληκτικά, «τι θέλει να πει ο ποιητής;». Πάρα πολλά, λέω εγώ. Για το αχαρτογράφητο του ανθρώπινου νου, για την δύναμή του, για τις εμμονές, για την ζωή( μπορεί κανείς να πει αρκετά για αναφορές στην βουδιστική κοσμοθεωρία), για τα όνειρα, όλα αυτά κλασικά μοτίβα του Νόλαν, αλλά και περισσότερα, για την οικογένεια, την εξουσία και πάει λέγοντας. Τελευταίο, να πιστώσω στον σκηνοθέτη άλλη μια επιτυχία: έχει επίσης κατηγορηθεί ότι στηρίζει την δυναμική των ταινιών του στις ανατροπές και μόνο που σοκάρουν και ξαφνιάζουν. Εδώ, λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν εξεπλάγην φοβερά από τις λίγες ανατροπές, ίσως ήταν και αναμενόμενες, αλλά ο αντίκτυπος ήρθε με αγνά κινηματογραφικά μέσα.

Θα το πω αριστούργημα…; Χμμ..Όχι ακόμα. Αλλά όπως είπα, μεγαλώνει όσο το σκέφτομαι και οι προβολές που θα ακολουθήσουν θα είναι σίγουρα αρκετές. Επιπλέον, είμαι της γνώμης ότι για να χαρακτηρισθεί έτσι μια ταινία, πρέπει να την δεις λίγο από μακριά και να έχει χωνευτεί στο στομάχι που κρύβεται στο κεφάλι μας. Μπορεί να βρω την απάντηση εκεί κάτω, στο τρίτο ή στο τέταρτο επίπεδο…ή και στο πέμπτο, στο νιοστό…

Βαθμολογία:9.5/10

Inception

2010-08-25T02:34:00.004+03:00

Η (καλή) ταινία είναι σαν το (καλό) κρασί: για να την χαρακτηρίσεις, πρέπει να την δουλέψεις πρώτα στο στόμα σου και μετά στο μυαλό σου, ξανά και ξανά, να ανακαλύψεις κάθε άρωμα και κάθε επίγευση. Ειδικά όταν πρόκειται για την πιο γεμάτη κινηματογραφική εμπειρία από τότε που μπορείς να θυμηθείς. Παρακαλώ, αφήστε να περάσουν λίγες μέρες...

Βαθμολογία:Χ/10

Barry Lyndon

2010-07-29T11:16:00.013+03:00

Καιρό είχα να δω μια ταινία του αγαπημένου μου όλων σκηνοθέτη Stanely Kubrick και επέλεξα να ανατρέξω σε μια από τις πιο ιδιαίτερές του. Αυτός ο άνθρωπος έκανε σχεδόν μια ταινία για κάθε είδος και στην πλειονότητα των περιπτώσεων γέννησε αριστουργήματα. Έτσι κι εδώ, έχουμε να κάνουμε με την κορωνίδα των ταινιών εποχής, ένα τρίωρο βιοέπικ που γλιστράει σαν αιθέρας μπροστά από τα σαγηνεμένα μάτια του θεατή, έναν καλλιτεχνικό υπερθρίαμβο που θαμπώνει με την ομορφιά και την μαγεία του. Η φωτογραφία( οι περίφημες σκηνές με τα κεριά, πρωτοποριακές εκείνον τον καιρό), τα χρώματα, τα πλάνα, το καδράρισμα, το παίξιμο των ηθοποιών( εξαιρετικοί όλοι, αλλά πόσο σε δεύτερη μοίρα μπαίνουν μπροστά στην ίδια την ταινία!), τα τοπία, όλα κραυγάζουν "Kubrick" και αναδεικνύουν και αποδεικνύουν το πάθος και την ικανότητα του μεγάλου σκηνοθέτη με τον φακό της φωτομηχανής. Πήγαινε καιρός από τότε που την είχα δει για πρώτη φορά και δεν θυμόμουν πολλά πράγματα, με αποτέλεσμα να αναγκάζομαι κάμποσες φορές να πατάω το pause για να αποθαυμάσω τα υπέροχα πλάνα που παρήλαυναν μπροστά μου. Δεν έχω διαβάσει, βεβαίως, το βιβλίο του Thackeray στο οποίο βασίζεται η ταινία, αλλά δεν τίθεται ζήτημα, είναι προφανέστατο ότι κάθε εκστατική πινελιά, κάθε παραδεισένια σταγόνα που κυλάει στο ρυάκι αυτού του φιλμ, είναι δουλειά του σκηνοθέτη, ο οποίος μεταμορφώνει φύση και ηθοποιούς σε ένα κλασικής ομορφιάς ψυχρό γλυπτό, σε έναν κινούμενο ιμπεσιονιστικό πίνακα ζωγραφικής. Θα έλεγα ότι αυτή η ταινία θα μπορούσε να γυριστεί με παρόμοιο τρόπο μόνο από έναν Ταρκόφσκι.

Αλλά πέρα από το εικαστικό κομμάτι, και το περιεχόμενο της ταινίας είναι δυναμίτης. Πλάι στον Πολίτη Κέιν και το Θα Χυθεί Αίμα, είναι το γλαφυρότερα εξονυχιστικό πορτραίτο του αλαζονικού και αριβίστα ανθρώπου, εκείνου που κυνηγά την κορυφή αλλά ενδόμυχα ποθεί την αυτοκαταστροφή. Δίνεται όμως πέρα από κάθε διδακτισμό, μακριά από οποιονδήποτε κίνδυνο κηρύγματος, με μια αξιοθαύμαστη συμμετρία μεταξύ των δύο πορειών του πρωταγωνιστή, καταλήγοντας τελικά να αναδείξει την φαυλότητά του σε όλο της το μεγαλείο.

Η αφίσα της ταινίας είναι τόσο λιτή μα τόσο αντιπροσωπευτική και περιεκτική, από τις ωραιότερες που μπορώ να θυμηθώ. Ειδική αναφορά δεν μπορεί να μην γίνει και στη μουσική, με σπουδαίες μουσικές από Σούμπερτ, Μότσαρτ, Μπαχ, Βιβάλντι και, βεβαίως, κεντρικό theme το μεγαλειωδώς ανατριχιαστικό Sarabande του Χέντελ, με αποτέλεσμα να ολοκληρώνεται πανηγυρικά η καλλιτεχνική αξία αυτού του έργου. Ο Kubrick ήξερε όσο κανείς να χρησιμοποιεί την μουσική (και τί μουσική!) στα έργα του και να την παραθέτει τόσο αρμονικά δίπλα στην εξέλιξη της υπόθεσης( χωρίς να μιλάμε, σαφώς, για την εποχή του βωβού κινηματογράφου, όπου η μουσική έπαιζε αναπόφευκτα πρωτεύοντα ρόλο!).

Και κάτι τελευταίο: μόνο σε μένα ο πρωταγωνιστής Ryan O'Neal θυμίζει λίγο από Heath Ledger?

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:10/10

Ιούλιε...τις ταινίες!!

2010-07-25T17:59:00.033+03:00

Banshun(Late Spring), του Yasujiro Ozu: Aκόμα ένα λιτό κοινωνικό δράμα από τον μεγάλο Ιάπωνα, ο οποίος δεν έχει το μεγαλείο ενός Κουροσάβα ή την ονειρική μαεστρία ενός Μιζονγκούτσι, ωστόσο είναι σίγουρα ο σκηνοθέτης πιο κοντά στον απλό καθημερινό άνθρωπο. Εδώ έχουμε ένα φεμινιστικό έργο,που θα μπορούσε να πει κανείς ότι θυμίζει λιγάκι Ίψεν, εξαιρετικά απέριττο, στρωτό και άμεσο, που συγκινεί και αναδεικνύει διαχρονικά και πανανθρώπινα προβλήματα κάθε κοινωνίας,κάθε οικογένειας. Απολύτως χαρακτηριστική είναι η τελευταία σκηνή(βλ. εικόνα) όπου τελείως αβίαστα, χωρίς κανέναν κινηματογραφικό βρυχηθμό, αναδύεται μια ζεστή και ανατριχιαστική συμπόνια που σχεδόν συγκλονίζει.

9/10

El Secreto de sus Ojos, του Juan Jose Campanella: H ταινία που πήρε το Όσκαρ από την Λευκή Κορδέλα, δεν ξέρω αν ήταν καλύτερη, ήταν πάντως ένα πρωτόγνωρο, για μένα, κράμα αστυνομικού νεονουάρ ρομάντζου, με πολύ συναίσθημα και ανθρωπιά, όμορφες ερμηνείες και πολύ καλή σκηνοθεσία, με ορισμένες επιπολαιότητες και ευκολίες στο σενάριο,τις οποίες όμως τις παραβλέπω... Σίγουρα ανωτερη από τον Προφήτη, ο οποίος δεν μου άρεσε.

8.5/10

Zabriskie Point, του Antonioni: Φαντάζομαι ότι θα αρέσει μόνο σε μερικούς από τους πολέμιους του καπιταλισμού, καθώς και σε αντιαμερικανούς...Πολύ λίγα πράγματα από υπόθεση, εκτός από μια σκηνή οργίου στην έρημο και την τελική, πάντα όμως με αυτοσκοπό τον εντυπωσιασμό και την πολιτική τοποθέτηση, κάτι που εμένα με αποστρέφει στην Τέχνη.

5.5/10

La Pianiste, του Michael Haneke: Κλασικά μοτίβα του αυστριακού παρελαύνουν στα μάτια μας μπροστά: ενοχή, σαδισμός, βία, αντικοινωνισμός, καταπίεση, σεξουαλική διαστροφή. Συνταρακτική η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας, ωστόσο η υπερβολή που εμφανίζεται σε ορισμένα σημεία της υπόθεσης, με ξένισε λιγάκι, χωρίς να εμποδίζει βέβαια την ταινία να είναι αρκετά καλή.

7/10

Καλοκαιρινά αναγνώσματα

2010-07-08T09:19:00.013+03:00

"Δόκτωρ Οξ" του Ιουλίου Βερν

Μια νουβέλα από αυτόν τον αγαπημένο συγγραφέα, όχι τόσο ρηξικέλευθη επιστημονικά, αλλά περισσότερο ένα κοινωνικό δίλημμα βασιζόμενο σε μια πιθανή και δυνατή,για μένα, εφεύρεση. Σε μια πόλη της φλεγματικής Φλάνδρας, την Τρεχαγυρεβούπρεχτ, ένας παράξενος καθηγητής έχει αναλάβει να φωτοδοτήσει κάθε μέρος της, αλλά σταδιακά οι Φλαμανδοί μεταλλάσσουν ύποπτα την συμπεριφορά τους. Αρκετά καλό το βιβλίο, με πολύ χιούμορ και σάτιρα, από τα πιο καλογραμμένα του Βερν, ενώ και η μετάφραση του Κούρτοβικ υποθέτω ότι λειτούργησε θετικά.

" Δέκα Μικροί Νέγροι" της Αγκάθας Κρίστι

Δέκα άγνωστοι συναθροίζονται με ύποπτο τρόπο στη βίλα ενός αγνώστου σε ένα απομωνομένο νησί. Ο μυστηριώδης οικοδεσπότης, κρυφός και επικίνδυνος, αρχίζει να σκοτώνει έναν έναν τους καλεσμένους του, σε ένα παιχνίδι απονομής δικαιοσύνης για αδικήματα που ο νόμος δεν μπόρεσε να αγγίξει.

Το διάβασα στις διακοπές και μου άρεσε αρκετά,με κράτησε σε αγωνία και εγρήγορση. Το απόλαυσα πιο πολύ από το "Έγκλημα στο Όριεντ Εξπρές". Ωστόσο, επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι και οι δισταγμοί που έχω με αυτό το είδος:πλοκή τραβηγμένη από τα μαλλιά, συγκυρίες που για να συμπέσουν όλες πρέπει να έρθει ο ουρανός ανάποδα, η συγγραφέας παραθέτει επιλεκτικά ό,τι την βολεύει(π.χ αν και μπορεί να διαβάσει την σκέψη των ηρώων,δεν μας λέει τι σκέφτεται ο δολοφόνος, για προφανείς λόγους) χαρακτήρες που δεν τους συμπονάς και δεν σε πολυενδιαφέρουν κ.ο.κ. Γενικά, αυτά τα βιβλία σε τραβάνε και σε απορροφούν,αλλά αυστηρά λογοτεχνικά δεν νομίζω ότι έχουν να προσφέρουν και πολλά πράγματα...

Εντύπωση μου προκάλεσε η διαπίστωση ότι από εδώ έχει εμπνευστεί προφανώς η σειρά σαδιστικού τρόμου SAW, μόνο που εκεί παρουσιάζεται το παιχνίδι πολύ πιο άγρια και βάναυσα.

Moving Injections Ιουλίου

2010-07-08T08:29:00.003+03:00

Στρίμωξα και είδα τέσσερις ταινίες αυτές τις μέρες, οπότε πολύ συνοπτικά η γνώμη μου για αυτές:

Looking for Eric, του Ken Loach: Εντυπωσιακή έκπληξη! Ένας υποχόνδριος και κομπλεξικός ταχυδρόμος στην Αγγλία, φανατικός με την Manchester United και τον θρυλικό Eric Cantona,με τον οποίον μοιράζεται και το ίδιο όνομα, προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη ζωή του, οραματιζόμενος τον σπουδαίο και αμφιλεγόμενο ποδοσφαιριστή ως φίλο και συμβουλάτορα. Μια ταινία που παραλληλίζει υπέροχα τη ζωή με το ποδόσφαιρο, συγκινητική και αστεία, που θα ενθουσιάσει σίγουρα στους οπαδούς των Κόκκινων Διαβόλων και του King Eric(όπως εγώ), ενώ θα αρέσει και σε όλους τους άλλους!

Βαθμολογία:8.5/10

Escape to Victory, του John Ηuston: Άλλη μια ταινία με ποδοσφαιρικό ενδιαφέρον, ένεκα των ημερών, με ένα χαρμάνι ηθοποιών που δεν σε αφήνει ασυγκίνητο: Μάικλ Κέιν, Σιλβέστερ Σταλόνε και...Πελέ, αιχμάλωτοι πολέμου από τους Ναζί, προσπαθούν να κερδίσουν την γερμανική ομάδα του άριου αξιωματικού Μαξ Bον Σίντοφ, σε ένα ματς που θα κρίνει πολλά. Η έκπληξη για μένα ήταν ότι καταπιάστηκε αρκετά και με το θέμα του πολέμου και του φασισμού, κάτι πολύ θετικό μέσα στα γενικότερα πλαίσια μέτριας αφηγηματικότητας και συγκινήσεων.

Βαθμολογία:7/10

The Magnificent Seven, του John Sturges: Αμερικάνικη μεταφορά των 7 Σαμουράι, η οποία παρά το υπεργαμάτο καστ(Yul Brynner, Eli Wallach, Steve McQueen,Charles Bronson) δεν χρειάζεται να πω ότι είναι σαφώς κατώτερη από το γιαπωνέζικο αριστούργημα. Μια ώρα μικρότερο, λιγάκι πλαστοί χαρακτήρες, ενώ ακόμα και στο δυνατό του σημείο το Χόλιγουντ μοιάζει να ηττάται: πολύ πιο επική και σπουδαία παραγωγή η ταινία του Κουροσάουα.

Βαθμολογία:6.5/10

Gertrud, του Carl Th. Dreyer :Θυμάστε πόσο είχα "λατρέψει" τον Λόγο; Ε,καμία σχέση αυτή η ταινία, η οποία μου άρεσε πολύ:μουσική, σκηνοθεσία, ωραίοι φιλοσοφικοί διάλογοι, έρωτας, χαμένα όνειρα, φεμινισμός, πάλη των φύλων, ειρωνεία. Ο Δανός κέρδισε μια ευκαιρία για να με κερδίσει.

Βαθμολογία:8/10

Επιστρέφω σε λίγο...

2010-06-26T05:15:00.002+03:00

Εδώ και καιρό είχα αραιώσει τις αναρτήσεις, λόγω εξεταστικής αλλά και Μουντιάλ. Καλοκαιράκι ήρθε πλέον, και μαζί η ώρα για λίγες διακοπές και dolce vita. Πάρτε λοιπόν όλοι τις μαργαρίτες σας ή τις κολάδες σας και ξεχυθείτε στις παραλίες!Θα τα πούμε σε αρκετό καιρό πια, όταν επιστρέψω από τις περιηγήσεις μου. Εύχομαι ειλικρινά σε όλους σας ένα υπέροχο καλοκαίρι και να περάσετε πανέμορφα. Οι κινηματογραφικές-και όχι μόνο- συζητήσεις θα μου λείψουν,αλλά θα επανέλθω δριμύτερος, σαν τα κατηγορώ στον Άρειο Πάγο! Χαίρετε!

Και ένα τραγουδάκι διαφορετικό, άκρως καλοκαιρινό και χαρούμενο!Καλές διακοπές!

Sonisphere Festival-24/06/2010

2010-06-25T03:20:00.008+03:00

Συγκλονιστικοί και ανατριχιαστικοί οι Metallica , απλά. Είδα πρώτη φορά αυτούς τους θεούς να παίζουν ζωντανά και τους προσκυνάω. Η βροχή που άρχισε με το που βγήκε, δεν μας πτόησε καθόλου, αλλά αντιθέτως έκανε ακόμα πιο συμμετοχική και υπερβατική την συναυλία. Αποκορύφωμα της βραδιάς για μένα το Fade 2 Black με τη βροχή να πέφτει τουλούμι και να με λούζει ολόκληρο: μέθεξη, μεθύσι και ρίγος. Άριστη σκηνοθεσία το σόου, άψογος ήχος και γενικά τέλεια οργάνωση. Τώρα τους άλλους που εμφανίστηκαν δεν θέλω να τους αναφέρω, γιατί αν και thrash οι Metallica δεν έχουν καμμία σχέση με τον ακατάληπτο και βάρβαρο βόμβο των Slayer, για παράδειγμα.

Είπα πριν για αποκορύφωμα; Χμ...Ας το ξανασκεφτώ. Είναι γνωστό ότι αρχίζουν πάντα τις συναυλίες τους με το Ecstasy of Gold, το υπέροχο κομμάτι του Morricone από τον Καλό Κακό και Άσχημο, αλλά δεν ήξερα ότι δείχνουν την περίφημη σκηνή(με τον Τούκο να τρέχει αλαφιασμένος στο νεκροταφείο, ψάχνοντας να βρει τον τάφο με το ρευστό...τι μοναδική, τι ανυπέρβλητη σκηνή, θέλει ολόκληρη ανάλυση από μόνη της!) σε γιγαντοοθόνες. Τα συναισθήματά μου χτύπησαν κόκκινο εκείνη τη στιγμή, καθώς έβλεπα μια από τις πιο όμορφες σκηνές της αγαπημένης μου ταινίας, αμέσως μόνο πριν βγει μια από τις αγαπημένες μου μπάντες λίγα μέτρα μπροστά μου!Ευτυχία!

Από τις καλύτερες συναυλίες που έχω βρεθεί ποτέ και εντυπωσιάστηκα από την αμεσότητα του James και των παιδιών με το κοινό, τους περίμενα πιο βεντέτες, όπως λένε πολλοί.

Και ακούστε εδώ, όσοι δεν το ξέρετε, την σούπερ διασκευή από το συγκρότημα! Αγαπούν τον Morricone και το δείχνουν με κάθε τρόπο!!

A Single Man

2010-06-17T00:02:00.005+03:00

Μετά από πολύ καιρό την είδα την ταινία, η οποία αναφερόταν συνεχώς στα πλαίσια της ερμηνείας του Φερθ. Ε λοιπόν, έχω να πω ότι ο ηθοποιός πραγματικά ληστεύτηκε από την Ακαδημία, αφού ήταν απλά εξαιρετικός στο ρόλο ενός ομοφυλόφιλου καθηγητή που χάνει τον σύντροφό του. Ωστόσο, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ταινίας, ήταν για μένα η σκηνοθεσία του ... σχεδιαστή Tom Ford! Ειλικρινά, τα πλάνα, η φωτογραφία που εναλλάσσεται για να υποδηλώσει συναισθήματα, τα καδραρίσματα, η χρήση του slow-motion(π.χ όταν ο Φερθ οδηγεί και βλέπει μέσα από το παράθυρό του ένα κοριτσάκι να παίζει χαρούμενο, ξανά και ξανά) είναι συναρπαστικά, και ο αντίκτυπος μεγεθύνεται όσο σκέφτομαι ότι τα έκανε ένας σχεδιαστής μόδας! Η σκηνή στην θάλασσα, οι παρεμβαλλόμενες σκηνές και τα σύντομα φλας-μπακ, βοηθάνε στην δημιουργία ενός αμεσότατου συναισθήματος, με αποτέλεσμα να έχουμε να κάνουμε με μια συγκινητική, καθόλη την διάρκειά της, ταινία, που αποπνέει ερωτισμό που στοχεύει όχι μόνο τους ομοφυλόφιλους, καταπιάνεται με το ζήτημα της μοναξιάς και των ανθρώπινων σχέσεων, ανεξαρτήτως ερωτικού προσανατολισμού, και παρουσιάζει τον πόνο ενός ερωτευμένου άνδρα, μέσα από πανέμορφες εικόνες και ευαίσθητες προσεγγίσεις. Η ταινία με ενθουσίασε, με λίγα λόγια, χωρίς να το περιμένω!

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στο soundtrack της ταινίας. Αν είναι δυνατόν, έπρεπε τουλάχιστον να προταθεί για Όσκαρ, ήταν συγκλονιστικό!

Σκηνοθέτης:Tom Ford

Σενάριο: Tom Ford, σε βιβλίο του Christopher Isherwood

Βαθμολογία:9/10

Ο Κουροσάβα στην Νότια Αφρική!

2010-06-14T19:37:00.003+03:00

Η Ιαπωνία κέρδισε με 1-0 το Καμερούν, κάνοντας την έκπληξη, με γκολ του Χόντα και πολύ καλή εμφάνιση του τερματοφύλακα Καβασίμα!Οι "Μπλε Σαμουράι" δεν έπαιξαν κανένα ποδόσφαιρο της προκοπής, αλλά εδώ δεν το κάνουν αυτό οι Ιταλοί που έχουν πάρει κι ένα κάρο Μουντιάλ, αυτοί που παίζουν ποδόσφαιρο κάτι χρόνια θα μαγεύουν με το τόπι; Σημασία έχει ότι είναι μπροστά με την Ολλανδία( η πραγματική ποδοσφαιρική μου αγάπη), και ελπίζω να τους δω παρεούλα στην επόμενη φάση! Μόνη η Ψωροκώσταινα τελικά δεν θα βάλει ούτε γκολ, μου φαίνεται...Ας διαψευσθώ!!!

"Oι Αδερφοφάδες" του Νίκου Καζαντζάκη

2010-06-14T19:17:00.004+03:00

Έχω μέρες να δω ταινίες, λόγω εξεταστικής. Και να διάβαζα κιόλας, να έλεγα πάει καλά, αλλά τώρα με το Μουντιάλ το κακό έχει παραγίνει!

Μόλις τέλειωσα, ωστόσο, αυτό το βιβλίο του μεγάλου μας συγγραφέα, το οποίο ομολογώ ότι το άργησα παραπάνω από όσο έπρεπε. Χαίρομαι που κάθε φορά επιβεβαιώνεται μέσα μου ότι ο Κ. είναι ένας λογοτέχνης παγκόσμιας εμβέλειας,που θα μπορούσε να σταθεί επάξια πλάι στους κλασικούς που διαβάζονται σε όλον τον κόσμο. Είχε πει χαρακτηριστικά κάποιος ξένος κριτικός ότι "...αν λεγόταν Καζαντζάκωφ ή Καζαντζόφσκι, θα αναφερόταν μαζί με τον Τολστόι και τους άλλους...". Και να σκεφτείτε ότι μέχρι πριν από 2 χρόνια δεν είχα διαβάσει ούτε ποίημα από ελληνική λογοτεχνία και την σνόμπαρα γενικότερα!

Το βιβλίο αυτό μοιάζει σχετικά "μικρό" απέναντι στα υπόλοιπα αριστουργήματα του Κ., ωστόσο αντικειμενικά πρόκειται για ένα εξαιρετικό έργο που φέρει όλα τα κλασικά γνωρίσματα του συγγραφέα: άμεσα και λαϊκά ποιητική γραφή, ανθρώπινη ελευθερία, η πίστη και ο Θεός, και άνθρωποι της διπλανής πόρτας που παλεύουν να επιβιώσουν. Στην προκειμένη περίπτωση πραγματικά παλεύουν να επιβιώσουν, αφού ο εμφύλιος πόλεμος που περιγράφεται τους σκοτώνει,μεταφορικά και κυριολεκτικά. Ο Κ. καταδικάζει ευθαρσώς τον φανατισμό και την πολιτική πώρωση, καταβαραθρώνει και τις δύο πλευρές, αναδεικνύοντας έτσι την άποψή του ότι η ομόνοια και η συμψυχία είναι το θεμέλιο για το οτιδήποτε.

Τι χαρακτήρας και ο παπα-Γιάνναρος! Τόσο άγριος, ίδιος φωτιά, και τόσο μαλακός, σαν χιόνι, συγκεντρώνει πολλά από τα στοιχεία του καζαντζακικού ήρωα και το πάθος του, η φαγωμάρα του, το βάσανό του, σε συγκλονίζουν. Και τι τέλος, όπως πάντα στα βιβλία του Κρητικού, καταπέλτης, γκιλοτίνα,μπαμ!

Ειλικρινά χαίρομαι και είμαι υπερήφανος που η Ελλάδα έχει βγάλει έναν τέτοιο συγγραφέα, ποιητή και άνθρωπο! Εύχομαι να μην σπανίσουν στο μέλλον αυτές οι μορφές που φουντώνουν το παντοτινό μεγαλείο του ελληνισμού αλλά και της λευτεριάς και της ανθρωπιάς, όλα τους τόσο παγκόσμια και πανανθρώπινα αγαθά!

Τρεις Πρόσφατες Ταινίες...

2010-05-24T19:09:00.009+03:00

Woyzeck

Μια μέτρια ταινία από τον Χέρτσοκ, η οποία γενικά δεν θεωρείται από τις καλύτερές του. Ωστόσο, έχει μέσα μια σκηνή σκέτο αριστούργημα, απλά συγκλονιστική, με μουσική, παρανοϊκό πάθος από τον Κίνσκι και άψογη σκηνοθεσία. Όποιος την έχει δει με καταλαβαίνει...Όποιος όχι, αξίζει να την παρακολουθήσει, μόνο και μόνο για τη σκηνή που ανέφερα. Κατά τα άλλα, θα βαρεθεί με τα καψόνια και τις αμπελοφιλοσοφίες ενός καταπιεσμένου γερμανού στρατιώτη, τον οποίον υποδύεται(έξοχα, προφανώς) ο Κίνσκι!

Σκηνοθεσία:Werner Herzok

Σενάριο:Werner Herzok

Έτος:1979

Βαθμολογία:6.5/10

Sonatine

Θα ήθελα να γράψω πάρα πολλά για αυτήν την ταινία,πραγματικά! Πώς να δεις αμερικανιές με γκάνγκστερ ξανά, όταν ο Κιτάνο προσεγγίζει το σοβαρό θέμα της εγκληματικότητας με μια τέτοια ποίηση και έναν τέτοιον ανθρωπισμό, αντιπαραβάλλοντάς το με την ύπαρξη του ατόμου, την ευτυχία του, την ελευθερία του,την διάθεση για αυτολύτρωση και έκφραση αγάπης. Τι να λέω, συνεχώς τα ίδια; Δεν περίμενα να είναι τόσο όμορφη αυτή η ταινία, με πλάνα που σου χτυπάνε το καμπανάκι της αθωότητας και της παιδικότητας, πλάνα που θέτουν τον άνθρωπο ως αυταξία και τον εξυψώνουν διαισθητικά. Φυσικά, η μουσική είναι και πάλι του Joe Hisaishi, οπότε αυτομάτως δεν χρειάζεται να πω ότι είναι τέλεια! Αυτή η ταινία έδωσε στον Τακέσι την διεθνή αναγνώριση και τον απεγκλώβισε από το προφίλ του κωμικού με το οποίο τον είχαν ταυτίσει οι συμπατριώτες του, και είναι μαζί με το Hana-Bi και το Dolls τα τρία αριστουργήματά του!

Σκηνοθεσία:Takeshi Kitano

Σενάριο:Takeshi Kitano

Έτος:1993

Βαθμολογία:9.5/10

La Dolce Vita

Μου άρεσε αρκετά αυτή η ταινία του Φελίνι: υπέροχη φωτογραφία, πολύ όμορφη σκηνοθεσία και μόνο ελάχιστα βαρετή κατά τόπους, όμορφες γυναίκες, πολύ στιλ, συμβολισμοί, είναι ελάχιστα βαρετή σε πολύ λίγα σημεία και την είδα σαν ένα σατιρικό και δηκτικό σχόλιο για την κοινωνία της νεόπλουτης μεταπολεμικής Ιταλίας, που μπροστά στην καλοπέραση και τον ευδαιμονισμό χάνει τα πάντα. Αποκτώ σιγά σιγά την αίσθηση ότι ο Φελίνι απευθύνεται σε πιο ενήλικο κοινό, με την έννοια ότι ένας 20άρης ή λίγο μεγαλύτερος δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να δει όλα όσα θέλει να πει. Αυτό γιατί είναι πιο πολύ βιωματικές και εμπειρικές ταινίες, εξ όσων μπορώ να πω μέχρι τώρα, και είναι διαφορετικό με την φιλοσοφία ή την διάνοια, που όπως και να έχει τα διδάσκεσαι και τα επεξεργάζεσαι. Και για το τέλος...πόσο υπερβατικά καλλονή μπορεί να είναι η Ekberg;;;!Γιατί δεν έχει τη θέση που της αξίζει και δεν την ήξερα μέχρι σήμερα, αυτήν την πανέμορφη και συντριπτικά αισθησιακή γυναίκα;;!

Σκηνοθεσία:Federicl Fellini

Σενάριο:Federico Fellini

Έτος:1960

Βαθμολογία:8.5/10

"Η Πεδιάδα της Τορτίγια" του Τζων Στάινμπεκ

2010-05-20T01:20:00.002+03:00

Ο Ντάνι είναι ένας "παϊζάνο"("αίμα ανάκατο, σπανιόλικο, ινδιάνικο, μεξικάνικο και καυκασιανό") που κληρονομεί δυο σπίτια, πάνω από το λιμάνι του Μοντερέυ στην Καλιφόρνια, στην πεδιάδα της Τορτίγια. Γύρω του θα μαζέψει ένα αλλόκοτο και ετερόκλητο συνάφι από φίλους και τυχοδιώκτες, θα πιει κρασί, θα χορέψει, θα βρίσει, θα ζήσει.

Ο Στάινμπεκ γράφει πάντα όμορφα, με μια ανθρωπιά που δεν συναντώ σε άλλον συγγραφέα κι ένα χιούμορ σαρκαστικό, ενίοτε κυνικό αλλά πάντα εύστοχο. Κεντρικός άξονας της θεματολογίας του είναι ο απλός άνθρωπος, με την καθημερινότητα και τα όνειρά του, όνειρα που όλοι μας κάνουμε και δεν περιλαμβάνουν μεγαλεία και δόξες, παρά μονάχα ένα ποτήρι κρασί με τους φίλους σου, ένα ζεστό κρεβάτι για να κοιμάσαι το βράδυ, και αν είσαι τυχερός να πηγαίνεις τις Κυριακές στην πόλη για να αγοράζεις φρούτα κι ένα κομμάτι κρέας για τις γιορτές. Οι άνθρωποι του Στάινμπεκ κυνηγάνε την ζωή στην πιο απέριττη και γλυκιά μορφή της, παρόλα αυτά σπάνια την βρίσκουν κι αυτήν ακόμα, θυμίζοντάς μας με ένα μελαγχολικό χαμόγελο ότι η ζωή δεν παύει ποτέ να είναι όμορφη, αλλά πολύ συχνά στρέφει τα μεγάλα της μάτια αλλού. Αφού, όμως, πρώτα μας ρίξει και μας μια πεταχτή ματιά, ένα βλεφάρισμα, έτσι ώστε ό,τι κι αν γίνει στο τέλος, να έχει μείνει κάτι ωραίο και αξιομνημόνευτο.

Το μυθιστόρημα αυτό ( όχι και πολύ μεγάλο, γύρω στις 200 σελίδες) είναι χωρισμένο σε κεφάλαια με τίτλους που προδίδουν το περιεχόμενό τους αλλά δεν μειώνουν την απόλαυσή τους. Αφηγείται τις προσπάθειες μιας συνεχώς αυξανόμενης παρέας που το μόνο που θέλει είναι να περνάει καλά. Σήμερα. Σχεδόν αδιαφορώντας για το αύριο. Τρία γαλόνια κρασί, μοιρασμένα στα πέντε ή και στα έξι, με αντάλλαγμα ένα κρεβάτι, μια κουβέρτα, μια σόμπα ή ένα σπίτι. Και ύστερα ένας καβγάς, μια λογομαχία , ερχόμαστε στα χέρια και τελικά αγκαλιαζόμαστε και φιλάμε ο ένας τον άλλον. Ζωή με πάθος αλλά και ραχάτι, πάρτι και ξεσάλωμα. Η φιλία μπαίνει στο στόχαστρο, το συμφέρον και η αμαρτία, η ψευτοηθική, την πολιορκούν. Ο άνθρωπος είναι αδύναμος και υποκρίνεται, πρωτίστως στον ίδιο του τον εαυτό. Και αφού βλαστημήσει δυο-τρεις φορές τον φίλο του, θα τον πάει μια βόλτα από την πόρνη της γειτονιάς και θα τον κεράσει ένα γαλόνι κρασί. Γλυκό, μέχρι να μεθύσει, μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου που θυμίζει πόσο όμορφη είναι αυτή η πορεία της ανάγνωσης!

Το βιβλίο έγινε ταινία το 1942 ταινία από τον Victor Fleming και με τον Spencer Tracy στον ρόλο του Πιλόν(που μάλλον στην ταινία θα είναι ο πρωταγωνιστής). Προτάθηκε για βραβείο Όσκαρ Β΄Γυναικείου Ρόλου για την Frank Morgan και γενικά πρέπει να είναι μια μέτρια μεταφορά. Προφανώς και δεν την έχω δει...

The Man Who Shot Liberty Valance

2010-05-19T23:37:00.004+03:00

Ένας μόλις τελειόφοιτος δικηγόρος πέφτει θύμα ληστείας από έναν διαβόητο κακοποιό, στην αναζήτηση της τύχης του προς στην Δύση, και έπειτα γίνεται μόνιμο μέλος της τοπικής κοινωνίας. Εκεί, θα γνωρίσει έναν αρρενωπότατο ντόπιο που θα τον επηρεάσει στις αποφάσεις του, σχετικά με την εκδίκηση και την απονομή δικαιοσύνης στον κακοποιό και την δημοκρατική υπόσταση της κοινωνίας.

Το Searchers θεωρείται από τα κορυφαία του είδους του και δεν με είχε ενθουσιάσει. Ύστερα, λοιπόν, από πρόταση του φίλου Mike, είδα αυτό εδώ το western του ιδίου σκηνοθέτη. Δεν έχω κρύψει ποτέ ότι λατρεύω τα σπαγγέτι του Λεόνε, και χαίρομαι που κάθε φορά που βλέπω ταινίες αμερικάνικου western αυτή μου η προτίμηση φουντώνει ακόμα περισσότερο. Αυτή η ταινία δεν ήταν άσχημη, αλλά δεν είχε και κάτι να με συγκινήσει και να μου προσφέρει για να με απογειώσει. Σκηνοθεσία αρκετά αδιάφορη, μουσική κοινότοπη και κλισεδιάρικη, σχηματικοί χαρακτήρες και μπόλικη αμερικανιά. Η δε σκηνή με την αποκάλυψη του πραγματικού "δολοφόνου" μου φάνηκε βεβιασμένη και ολίγον αστεία...Ο Wayne ποτέ δεν μου άρεσε, με αυτήν την μονοκόμματη και μονόχνοτη παρουσία του, ανέκφραστος και φωνακλάς, τραχύς σαν άϋπνος λιμενεργάτης...Χίλιες φορές ο Ίστγουντ για τέτοιους ρόλους...Και χίλιες φορές ο κυνισμός, το χιούμορ, η βιρτουοζιτέ και η πικάντικη μακαρονάδα του Λεόνε.

Σκηνοθεσία:John Ford

Παίζουν:James Stewart, John Wayne

Έτος:1962

Βαθμολογία:5.5/10

Ronnie James Dio(10 Ιουλίου 1942-16 Μαΐου 2010)

2010-05-18T00:18:00.006+03:00

Λίγο άσχετο με το γενικό θέμα του μπλογκ, αλλά ταξίδια και υποχρεώσεις τελευταία δεν μου επιτρέπουν να γράψω, ωστόσο δεν μπορώ να μην εκφράσω από εδώ την πραγματική μου λύπη για απώλεια της κορυφαίας, κατά τη γνώμη μου, φωνής που έβγαλε ποτέ η Ροκ και Μέταλ μουσική.

Πρόκειται για τον Ronnie James Dio, τον "θεό" της Μέταλ, τον άνθρωπο με την εκπληκτική φωνή, ιδανική τόσο για άγρια τραγούδια που σε κάνουν να θες να τα σπάσεις, όσο και για τα πιο μελωδικά κομμάτια, τον άνθρωπο που καθιέρωσε την κλασική χειρονομία με τα κέρατα που όλοι μας έχουμε κάνει σε συναυλίες. Τον είδα πέρυσι μόλις, με τους Black Sabbath, ως Heaven and Hell πλέον,και κυριολεκτικά τρελάθηκα:να βλέπεις έναν 70άρη νάνο,με ρυτίδες και μαλλιά αλά Τσουκαλά, να τραγουδάει με μια αψεγάδιαστη φωνή, λες και ήταν εικοσάρης, και να αντιμετωπίζει τον κόσμο με τέτοια αγάπη και τέτοιο σεβασμό, που με έκαναν να τον λατρέψω και σαν άνθρωπο πάνω από όλα:όλο μας χαιρετούσε, λέγοντάς μας "Thank you!Thank you very much!I Love you!", ακόμα και στέλνοντας... φιλάκια, με μια συχνότητα, μια ειλικρίνεια κι ένα πάθος που δεν περίμενα σε καμμία περίπτωση από έναν τέτοιο θρύλο,σε τέτοια ηλικία!

Αποχωρώντας από τους Elf, στο πλευρό του μεγάλου Blackmore και με τους Rainbow, τραγούδησε ύμνους του είδους(Stargazer και A Light in the Black, από το μνημειώδες άλμπουμ Rising,τα οποία θεωρούνται από τα πρώτα επικά μέταλ κομμάτια, ή και το λυρικό, νοσταλγικό και προσωπικό αγαπημένο Temple of the King). Αργότερα, αποχωρεί από την μπάντα λόγω προσωπικών διαφωνιών με τον Blackomοre για το ύφος των τραγουδιών, και πηγαίνει στους Black Sabbath. Μαζί τους, βγάζει δύο από τα κορυφαία άλμπουμ του συγκροτήματος:Heaven and Hell και Mob Rules, ενώ αργότερα με σόλο καριέρα θα μας δώσει το μυθικό Holy Diver και το Don't Talk to Strangers. Πρόσφατα, με τους Heaven and Hell(οι Sabbath,δηλαδή,με τον Dio στο μικρόφωνο) είχαν κυκλοφορήσει τον πρώτο δίσκο τους, αλλά δεν θα υπάρξει κι επόμενος, αφού ο καρκίνος στο στομάχι του τον σκότωσε μόλις χτες, 16-05-2010.

Κρυπτογραφικός και λυρικός στους στίχους του, με μαγευτική φωνή και καλλιτεχνικό ήθος, ήταν ο γνήσιος θεός του Μέταλ, και είναι πλέον στο πάνθεον της ιστορίας με τους άλλους μεγάλους. Πέθανε απρόσμενα και ξαφνικά,αλλά ίσως το διάλεξε να πεθάνει νέος, όπως ο ίδιος όμορφα είχε τραγουδήσει,αλλά εγώ,όπως και τόσοι άλλοι που μεγάλωσαν με το φωνή του, θα ακούω πάντα τα τραγούδια του και θα τον θυμάμαι.

Roger Corman's "The raven" (1963): wizard fight

2010-05-11T11:37:00.003+03:00

O Roger Corman έχει αφήσει εποχή με τις ταινίες βασισμένες σε διηγήματα ή και ποιήματα του Poe, με μόνιμο πρωταγωνιστή τον Vincent Price. Στο συγκεκριμένο έπαιζε και ο Peter Lorre, του Μ, του Μπόγκαρτ και του πρώτου The Man who Knew too Much, και πρόκειται για μια ...κωμική, πολύ χαλαρή και σχεδόν προσχηματική μεταφορά του πιο διάσημου έργου του μεγάλου ποιητή .Απλά, απολαύστε την μεγαλειώδη τελική μάχη!

Υ.Γ:Προσέξτε λίγο πριν από το 1:20 κάποιον πολύ γνωστό μας, σε νεαρή ηλικία...Δεν ήταν κι άσχημος τότε!

The Cask of Amontillado - The Alan Parsons Project

2010-05-11T11:30:00.005+03:00

To πρώτο πρώτο άλμπουμ των Alan Parsons Project "Tales of Mysteries and Imaginations" ήταν αφιερωμένο στον Poe. Αυτό είναι ένα από τα πιο γνωστά τους, αναφερόμενο στο διήγημα "Το Βαρέλι του Αμοντιλιάδο".

Iggy Po(e)p

2010-05-11T11:23:00.002+03:00

Ένα μέρος από το διήγημα του Poe "Tell Tale Heart" (είχε γίνει και ταινία πρόσφατα, κακή από ό,τι μαθαίνω) σε μια νευρική και ιδιαίτερη ανάγνωση από τον Iggy Pop!

"Rashomon":Επανέκδοση!

2010-05-07T23:50:00.004+03:00

Τον τελευταίο καιρό ελάχιστα πηγαίνω στο σινεμά, κυρίως επειδή οι ταινίες που προβάλλονται δεν με ελκύουν. Πήγα προχτές για το Iron Man 2 και πριν από αυτό στην Αλίκη, απλά για τα εφέ. Όταν όμως ξαναβγαίνουν στις αίθουσες αριστουργήματα της Τέχνης του κινηματογράφου, ε, δεν είναι απαραίτητο να κάτσεις κι άλλο μέσα στο σαλόνι σου για να παρακολουθείς κλασικά διαμάντια.

Αυτές τις μέρες, λοιπόν, προβάλλεται ξανά ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα του Γιαπωνέζικου και Παγκόσμιου κινηματογράφου, το Rashomon, από τον αυτοκράτορα Ακίρα Κουροσάβα. Προσωπικά, πρόκειται για την αγαπημένη μου,μαζί με το Ikiru, ταινία του, και γενικά θεωρείται ορόσημο αφήγησης και σεναριακής δόμησης, τουλάχιστον. Βασισμένο στη συλλογή του σημαντικού Ιάπωνα συγγραφέα Ryūnosuke Akutagawa "Rashomon και 17 Άλλες Ιστορίες", είναι στην ουσία μεταφορά του διηγήματος "In a Grove", από το οποίο δανείζεται την υπόθεση, ενώ από το διήγημα Rashomon παίρνει το σκηνικό και τον τίτλο. Είναι μια ιστορία δολοφονίας και μυστηρίου, η οποία δίνεται στον θεατή μέσα από τα μάτια τεσσάρων διαφορετικών μαρτύρων, που, μέσα από μια μη γραμμική και άκρως αμφιταλαντευόμενη πλοκή, εκθέτουν εντελώς υποκειμενικά την εκδοχή τους για το τι πραγματικά συνέβη. Σκεφτείτε ότι η ταινία είναι του 1950 και θα καταλάβετε αμέσως γιατί μιλάμε για ένα επιδραστικό και καταλυτικό ορόσημο, ουσιαστικά για την ταινία που σύστησε τον Κουροσάβα και όλο το γιαπωνέζικο σινεμά στην Δύση. Άλλη καινοτομία είναι ότι για πρώτη φορά η κάμερα στρέφεται κατευθείαν στον ήλιο, κάτι που αναδεικνύει και χαρακτηρίζει τη συνολικότερη εξαιρετική δουλειά που έχει γίνει με το φως στην ταινία. Η φωτογραφία είναι μνημειώδης, το καστ, με Toshirō Mifune και Takashi Shimura, δύο πολύ συχνούς συνεργάτες του σκηνοθέτη, υπέροχο, η σκηνοθεσία και το μοντάζ απλά διδάσκουν κινηματογράφο, με πλάνα πρωτόγνωρα και περίτεχνα για την εποχή, που εντυπωσιάζουν, ωστόσο, ακόμα και σήμερα. Ένα σουρρεαλιστικό παραμύθι για την αλήθεια, το πάθος και την ανθρωπιά, βασικοί άξονες του έργου του μεγάλου Κουροσάβα, που βραβεύτηκε στη Βενετία με τον Χρυσό Λέοντα και με τιμητικό βραβείο Όσκαρ το 1952 ,ως καλύτερη ξένη ταινία για το 1951. Και λέμε "τιμητικό" γιατί τότε δεν υπήρχε ακόμα η κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας, η οποία, ουσιαστικά, δημιουργήθηκε λόγω του Rashomon! Μέχρι και την φιλοσοφία έχει επηρεάσει, για παράδειγμα τον σπουδαίο υπαρξιστή φιλόσοφο Μάρτιν Χάιντεγγερ σε έναν διάλογό του.

Προτείνω αυτήν την ταινία σε κάθε σινεφίλ για αυτήν την εβδομάδα. Εγώ, μια φορά, θα την ξαναδώ με μεγάλη μου χαρά!

Σκηνοθεσία:Ακίρα Κουροσάβα

Έτος:1950

Βαθμολογία:10/10

Ano natsu, ichiban shizukana umi(A Scene at the Sea)

2010-05-01T21:40:00.007+03:00

Ένας κουφός σκουπιδιάρης το βάζει σκοπό της ζωής του να μάθει σερφ. Αυτό. Τίποτα παραπάνω. Τίποτα συγκλονιστικό. Κανένα εξαιρετικό γεγονός. Μια υπέροχη ταινία.

Ο Τακέσι Κιτάνο αποτελεί μια ιδιάζουσα περίπτωση στον παγκόσμιο κινηματογράφο, κι όχι κατ’ επίφαση αλλά κατ’ ουσία. Τηλεοπτική περσόνα και κωμικός, δημιουργός του περιβόητου και τραγελαφικού Κάστρου του Τακέσι, ηθοποιός, και στις δικές του αλλά και σε άλλων ταινίες, μυθιστοριογράφος, ποιητής, καθηγητής, σεναριογράφος και σκηνοθέτης, είναι ένας σύγχρονος καθολικός άνθρωπος, ο ορισμός του πολυτάλαντου καλλιτέχνη. Στις ταινίες του, ειδικά, οι δυο βασικοί του άξονες είναι τόσο αντιδιαμετρικοί που τελικά τέμνονται και αλληλοκαλύπτονται:από τη μια η Γιακούζα, το αίμα και η βία, σε ταινίες όπως Violent Cop, Sonatine, Brother, από την άλλη αργόσυρτα εσωτερικά δράματα με χαλαρή υπόθεση και ενδοστρεφή χαρακτήρα, σε ταινίες όπως Dolls, Hana-Bi(το οποίο, πιο σωστά, είναι κάπου στη μέση) και A Scene at the Sea. Ό,τι κι αν επιλέξει να μας παρουσιάσει, ωστόσο, θα το κάνει με μια αισθαντική και βιωμένη ποίηση, ένα υψηλό καλλιτεχνικό συναίσθημα που καταργεί τις συμβατικές πεποιθήσεις για την προώθηση της ιστορίας.

Η ταινία αυτή είναι πραγματικά από τις πιο απλές και απέριττες που έχω δει ποτέ μου και εκτίθεται από τον σκηνοθέτη με μεγάλα, μακρινά και επίμονα πλάνα, τα οποία επικεντρώνονται κυρίως στη θάλασσα και στα πρόσωπα, καθώς και στις κινήσεις τους. Η φωτογραφία είναι άψογη και με τη συνοδεία ενός εξαίσιου, από τα καλύτερα που έχω ακούσει πλέον, soundtrack από τον μόνιμο παλιά συνεργάτη του σκηνοθέτη Joe Hisaishi, αφήνεις τον εαυτό σου να βουλιάξει σε μια μαγευτική αγκαλιά της θάλασσας. Είναι μια εμπειρία ζεν η ταινία, που σε χαλαρώνει και σε ηρεμεί: ο ήχος τον κυμάτων που μπλέκεται με το πιάνο τουHisaishi, τα πανέμορφα επιμήκη, σχεδόν υπνωτιστικά πλάνα, ο χορός των σέρφερ πάνω στις ρυτίδες της θάλασσας, τα γεμάτα προσμονή κι ελπίδα πρόσωπα του φιλόδοξου νεαρού και της κοπέλας του. Πέρα από το αισθητικό κομμάτι, όμως, προσεγγίζεται από τον Τακέσι ένα πολύ λεπτό και ρομαντικό ερωτικό δέσιμο, έτη φωτός μακριά από Χολιγουντιανές ευλογίες, και η ολοκλήρωση του ατόμου μέσα από την προσωπική επιλογή, η φιλοδοξία και η αρχετυπική διάθεση του ανθρώπου να αλλάξει, να γίνει αυτό για το οποίο γεννήθηκε. Όλα αυτά ξετυλίγονται μπροστά σου με εικόνες, με ελάχιστο διάλογο, έτσι ώστε η ταινία να μπορούσε άνετα να είναι και βωβή ακόμα, λες και φτιαγμένη για να την απολαύσει ανενόχλητος κι ο πρωταγωνιστής της. Στο τέλος δίνεται μια ανατρεπτική εκδοχή του σκηνοθέτη για το σκοπό της ζωής και τα μέσα που τον επιτυγχάνουμε, η οποία σηκώνει, ως συνήθως, πολλές ερμηνείες και εκδοχές. Ξαπλώστε στον καναπέ, με τα χέρια πλεγμένα πίσω από το κεφάλι σας κι ένα παγωμένο τσάι ροδάκινο ή μια γρανίτα καρπούζι στο πλάι σας. Κλείστε τα φώτα κι αφήστε ελεύθερο τον εαυτό σας να καταπραϋνθεί, να νανουριστεί από το παίξιμο της θάλασσας, χωρίς όμως ποτέ να κοιμηθεί.

Σενάριο & Σκηνοθεσία: Τακέσι Κιτάνο

Έτος:1991

Βαθμολογία:8.5/10

Iron Man 2

2010-04-30T15:21:00.004+03:00

Με αδίστακτη προσμονή και ανυπομονησία έσπευσα στην πρεμιέρα της ταινίας, για να απολαύσω τη συνέχεια της καλύτερης ταινίας με υπερήρωα, μετά τον Σκοτεινό Ιππότη, κατ' εμέ πάντα. Όλοι ξέρετε τι έχει συμβεί:ο Τόνι Σταρκ έχει παραδεχτεί δημόσια την υπερηρωική του υπόσταση και πλέον έρχεται αντιμέτωπος με το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας των Η.Π.Α, το οποίο έχει βλέψεις για την πανίσχυρη στολή, κατατρώγεται σταδιακά από από το παλλάδιο που έχει στη θέση της καρδιάς του-(πάντα, όμως, εν μέσω κοσμικών γκαλά και δεξιώσεων, όπου δεν διστάζει ούτε να χορέψει ως Iron Man μπροστά από παραληρούσες κορασίδες-ρουβίτσες)ενώ ένας νέος εχθρός κάνει την εμφάνισή του(ο Μίκυ,ντε!).

Μπαμ και κάτω: ο Ρόμπερτ είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει και βλέπεις σε αυτήν την ταινία, αφού χορεύει, φλερτάρει, ποζάρει, κομπάζει, δακρύζει, πάντα με ένα αξιοζήλευτο και ολότελα ανεπιτήδευτο και φυσικό υπερκουλ πρόσωπο, μια γοητεία που ακτινοβολεί συνεχώς, είτε φοράει την αστραφτερή μεταλλική στολή, είτε το κατάμαυρο κοστούμι του( όχι ρε,στρέιτ είμαι!). Από εκεί και πέρα, όμως,η δράση είναι λιγοστή μέχρι το τέλος και το χιούμορ είναι εκείνο που σε κρατάει να μην βαριέσαι, χιούμορ πιο φειδωλό αλλά καυστικό και δηκτικό για τον Αμερικάνο, πιο πολύ από όσο θυμάμαι στην προηγούμενη ταινία. Αυτό που με προβλημάτισε πιο πολύ είναι οι χαρακτήρες της ταινίας. Παρά το εξαιρετικό πραγματικά καστ, οι χαρακτήρες ήταν σχετικά αδιάφοροι και προσχηματικοί. Η Σκάρλετ παίζει αποκλειστικά και μόνο για να επιδείξει τους εκθαμβωτικούς γοφούς της, αλλά κι αυτή έχει χάσει εκείνο το ακαταμάχητο σεξ-απίλ που τρέλαινε κι εμένα τον ίδιο. O Ρόκγουελ είναι αρκετά καλός, όπως πάντα, αλλά δεν πείθει ως σοβαρή απειλή για τον Άνθρωπο Σίδερο, ενώ το ίδιο μπορεί να γραφεί και για τον χαρακτήρα του Ρουρκ. Γενικά, έλειπε από την ταινία η μεγάλη μοχθηρή προσωπικότητα που θα μπορούσε να αποτελέσει το αντίπαλο δέος για τον Σταρκ, κάτι που είχε κάνει ο χαρακτήρας του Μπρίτζες στην προηγούμενη. Η Πάλτροου και ο Τσιντλ, κι αυτοί αξιοπρεπείς, αλλά ούτε ο δεύτερος πείθει ως War Machine,και το λέω αυτό από σκοπιά σεναρίου κι όχι υποκριτικής. Στα θετικά της ταινίας η μουσική, όπου ακούς κάνα δυο κομματάρες των AC/DC, σε σημείο που θες να σηκωθείς να τα σπάσεις( αν, βεβαίως, είσαι λάτρης του συγκεκριμένου είδους...), ακόμα και Queen, ενώ το soundtrack είναι ένα συνηθισμένο για το είδος υπόστρωμα. Καταληκτικά, η ταινία σε καμμία περίπτωση δεν είναι κακή, αλλά είναι σίγουρα μέτρια και μπορεί να αφήσει ένα τσιμπηματάκι απογοήτευσης σε όσους περίμεναν κάτι καλύτερο από την πρώτη, πολύ καλή ταινία.

Υ.Γ:Ο σκηνοθέτης,Τζον Φαβρό, έχει κάποια εμμονή πραγματικά με το μποξ;Όποιος βλέπει "Φιλαράκια" και τον θυμάται ως σύζυγο της Μόνικα,θα με καταλάβει...;)

Βαθμολογία:6.5/10

Paprika,ή "Το πολύ το καυτερό,κάνει στο άντερο κακό"

2010-04-26T20:39:00.009+03:00

Είναι άραγε παράξενο, το ότι ένα σημαντικό κομμάτι από τον τελευταίως αγαπημένο μου κινηματογράφο, τείνει να γίνει αντιπαθές, σε ενοχλητικό σημείο, προς εμένα; Αναφέρομαι στα anime και τον γιαπωνέζικο κινηματογράφο, αφού η θέαση του Akira πριν από λίγες μέρες και του Paprika πριν από λίγες ώρες, με έχει βάλει σε σκέψεις.

Δεν είναι το θέμα ότι δεν με ενθουσίασαν, ούτε ότι δεν μου άρεσαν αυτές οι δύο ταινίες, οι οποίες θεωρούνται κορυφή του είδους( ειδικά το Akira μού φαίνεται ότι το έχουν για τον Πολίτη Κέιν των anime!),αλλά μια προφανής αντίφαση που νομίζω ότι παρατήρησα:από τη μία οι "κανονικές" τους ταινίες είναι ποιητικές, αισθαντικές, αισθησιακές, εσωτερικές, ευαίσθητες, από την άλλη τα κινούμενά τους αποτελούν όργιο υπερβολής, γκροτέσκου, τυχάρπαστου και ασύδοτου βομβαρδισμού με εικόνες, οι οποίες τεχνικά και αισθητικά μπορεί να είναι εντυπωσιακές, αλλά στο σύνολό τους σε κατακλύζουν, με αποτέλεσμα να ασφυκτιάς. Η υπόθεση της Paprika, που εκτυλίσσεται γύρω από την κλοπή μιας συσκευής που διαβάζει και προβάλλει τα όνειρα, λειτουργεί ως τέλειο πρόσχημα για να μπουκάρει στην οθόνη κυριολεκτικά "ό,τι να 'ναι!", όπως λέμε οι νεολαίοι πλέον,καταστάσεις τραγελαφικές, ακραίες, γραφικές, που πιο πολύ το γέλιο σκορπάνε, όπως συνέβη και σε μένα αλλά και σε άλλους. Είναι λες και ό,τι κρατάνε μέσα τους στις ταινίες αυτοί οι άνθρωποι, το ξερνάνε πανικόβλητοι στα κινούμενα, σάμπως για να ξαλαφρώσουν.

Και πάνω σε όλα αυτά, προστίθενται τόσα και τόσα ακατανόητα στοιχεία που παρελαύνουν, λες και ο σκηνοθέτης το θεωρεί περιττό να σου πει τι στο διάολο είναι επιτέλους αυτή η Paprica(ή και ο Akira,στην άλλη περίπτωση). Δεν είναι ζήτημα σκέψης και νοητικής βασάνου αυτό, αλλά επιτήδευσης και υπερβολικής απόκρυψης, τάχα μου τάχα μου για να προβάλεις την εικόνα ενός φιλμ που δεν δίνει "μασημένη τροφή" στο κοινό. Μα, βέβαια,ο Κουροσάβα ο μαύρος, Ο Κιτάνο ο φτωχός, ο Κομπαγιάσι ο δύσμοιρος...αχ, τι ξέρανε αυτοί από σκεπτόμενο κινηματογράφο!!Κρίμα,και είμαι λάτρης της πικάντικης κουζίνας και των μπαχαρικών...

Σκηνοθεσία:Satoshi Kon

Σενάριο:Yasutaka Tsutsui (novel)

Seishi Minakami (screenplay

Έτος:2006

Βαθμολογία:5/10

Shutter Island

2010-04-22T16:02:00.004+03:00

Το είδα κι εγώ, επιτέλους, και τολμώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα! Δεν κρύβω ότι περίμενα καχύποπτος την ταινία, γιατί αφενός το Cape Fear δεν με είχε ενθουσιάσει, αφετέρου το τρέιλερ με είχε προϊδεάσει για ένα...θριλεράκι της σειράς. Ωστόσο, από τα πρώτα κιόλας πλάνα βλέπεις πως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, θυμίζοντάς σου ο σκηνοθέτης πως είναι ένας Σκορσέζε. Η φωτογραφία είναι υπέροχα ψυχρή και ιδανική για το κλίμα της ταινίας, η μουσική υπόκρουση, ανατριχιαστική, μυστηριώδης αλλά και κλασικά όμορφη,o Leo συνεχίζει να αποδεικνύει ότι έχει πάψει από καιρό να είναι το αγοράκι του Τιτανικού και ότι εξελίσσεται σε έναν από τους κορυφαίους της γενιάς του, η εμφάνιση του Max Von Sydow δίνει ένα επιπλέον κύρος και συναισθηματικό φορτίο, το μοντάζ και τα πλάνα εξαίσια και ενίοτε ποιητικά! Με λίγα λόγια, η καλύτερη ταινία του Σκορσέζε εδώ και μια δεκαετία, από την εποχή των Συμμοριών!

********************SPOILERS******************

Ας πω και δυο λόγια για το τέλος και πώς μου φάνηκε εμένα. Είχα διαβάσει στο cinemag από τον κύριο Ανδρεαδάκη, ότι το τέλος είναι αναπάντεχο, απρόσμενο όσο δεν φαντάζεται κανείς. Λοιπόν, ένα σημαντικό κομμάτι του είναι προφανές από την αρχή(το ότι είναι ασθενής) ενώ και όλη η διαδικασία του "role playing game" έδωσε αρκετά ψήγματα για να προϊδεαστείς. Παρόλα αυτά, και ευτυχώς, η ταινία δεν δομείται στο λεγόμενο twist,προβλέψιμο τελικά, αλλά στην ζοφερή κι απαισιόδοξη ατμόσφαιρα, στην ανάδειξη τω χαρακτήρων, στη σκηνοθεσία,με αποτέλεσμα να μην αισθάνεσαι προδομένος. Δεν έμεινα ξερός ούτε με ανοιχτό το στόμα, λοιπόν , με την αποκάλυψη , αλλά ήρθε τόσο ομαλά που την χωνεύεις και σε ικανοποιεί, δίνοντας έτσι σε όλο το έργο τον αέρα της τραγικής ειρωνείας, όπου ο θεατής ξέρει, αλλά ο ήρωας αγνοεί. Για μένα είναι ξεκάθαρο ότι εξαρχής ο αστυνόμος ήταν τρελός, γιατί έτσι δικαιολογούνται πάρα πολλά που δεν έχουν νόημα, αν δεχτούμε το άλλο σενάριο της πλύσης εγκεφάλου. Καταληκτικά, είδα τον πρωταγωνιστή σαν έναν θλιβερό ήρωα, δέσμιο και τραγικό, που προκαλεί οίκτο, ακόμα και σπαραγμό, για την άθλια μοίρα του. Γιατί είτε επέλεξε ο ίδιος να συνεχίσει την πλάνη του, είτε ακούσια ξανακύλησε σε αυτήν, επέλεξε το βέλτιστο από το μη χείρων: ούτε σαν τέρας είναι καλό να ζεις, ούτε σαν καλός άνθρωπος να πεθαίνεις, αλλά να ζεις σαν καλός άνθρωπος είναι το ύψιστο.

*********************SPOILERS*****************

Fitzcarraldo,1982

2010-04-17T14:04:00.003+03:00

Μετά από μια εβδομάδα στην πόλη όπου διδάσκει ο Χάνεκε( βλ. Βιέννη ) είδα επιτέλους και μια ταινία. Επηρεασμένος κυρίως από τη γερμανική γλώσσα και αύρα των ημερών,επέλεξα να δω αυτήν την ταινία του Βέρνερ Χέρτσογκ, αλλά ήταν καθαρή σύμπτωση ότι θέμα της ταινίας ήταν η όπερα, η οποία είναι ουσιαστικά η ταυτότητα της πρωτεύουσας της Αυστρίας.

Ο Κλάους Κίνσκι παίζει τον Φιτζγκαράλντο, ένα Ευρωπαίο κάτοικο του Περού, μανιώδη λάτρη της όπερας και του Καρούζο και του Βέρντι, ο οποίος έχει την σπουδαία φιλοδοξία να χτίσει μια...όπερα στη ζούγκλα! Για να το καταφέρει αυτό, ξεκινά μια δύσκολη αποστολή προς ανεύρεση καουτσούκ στον Αμαζόνιο, αφού μόνο έτσι θα μπορέσει να συγκεντρώσει το απαραίτητο κεφάλαιο.

Η ταινία μου άρεσε, απλά δεν με ενθουσίασε όπως θα περίμενα. Ο Κίνσκι παίζει με τον κλασικό παθιασμένο του τρόπο( γουρλωμένα μάτια και τρομοκρατημένη έκφραση) και μαγνητίζει, ενώ και η παρουσία της εκθαμβωτικής Κλαούντια Καρντινάλε είναι καθηλωτική, όποτε αυτή εμφανίζεται στο πλευρό του σαφώς λιγότερο γοητευτικού Πολωνού. Τα πλάνα είναι όμορφα και μερικές φορές "αγγελοπουλικά", δείχνοντας τα μεγαλειώδη παρθένα δάση του Αμαζονίου, συνοδευόμενα από άριες, οπερέτες και μπόλικη κλασική μουσική.Το θέμα είναι ότι το σενάριο δεν με τράβηξε, όχι ότι ήταν τραβηγμένο και απίθανο, αλλά επειδή προχωρούσε πολύ νωχελικά και φειδωλά( η ταινία θα μπορούσε να είναι μικρότερη από δυόμιση ώρες...), ενώ στο τέλος είχα την ενοχλητική εντύπωση ότι καταλήξαμε εκεί από όπου είχαμε αρχίσει, χωρίς τίποτα στο ενδιάμεσο! Πολλές αλληγορίες και συμβολισμοί κρύβονται στην υπόθεση και αρκετά μπορούν να ειπωθούν , μένοντας περισσότερο στην ευχέρεια του εκάστοτε θεατή. Αξίζει πάντως την προβολή σε οποιαδήποτε περίπτωση!

The Texas Chainsaw Massacre(1974)

2010-04-04T21:09:00.005+03:00

Γενικά,οι ταινίες τρόμου και σπλατεριάς δεν μου αρέσουν και λίγες είναι αυτές που παρακολουθώ. Ωστόσο, είδα αυτήν την κλασική του είδους, επειδή είναι τόσο διάσημη και -άκουγα-ότι είναι αληθινή ιστορία. Κατ'αρχάς, τα περί αληθινής ιστορίας είναι καθαρές τρίχες, πρόκειται για πρωτότυπη ταινία που βασίζεται πολύ χαλαρά στη ζωή ενός διαβόητου σίριαλ κίλερ της Αεμρικής, καμμία σχέση όμως με την όλη υπόθεση. Αφού προσπεράσουμε και την αστοχότατη μετάφραση του τίτλου στα ελληνικά ( από τις χειρότερες που έχουν γίνει ποτέ, κατ'εμε), μπορούμε να φθάσουμε στην άποψή μου για μια ταινία που, πραγματικά, δεν περίμενα να με προβληματίσει τόσο.

Με μια πολύ πρόχειρη φωτογραφία, που την κάνει να φαίνεται σαν ερασιτεχνικό έργο, αλλά που της ταιριάζει γάντι, μουσική υπόκρουση αυτήν που οι Αμερικάνοι αποκαλούν disturbing, ερμηνείες ούτε φοιτητικές, σενάριο προσχηματικό και υποτυπώδες, η ταινία αυτή...μού άρεσε!Ίσως επειδή ήξερα τι να περιμένω, ίσως επειδή αυτές οι ταινίες δείχνουν άγαρμπα και σχηματικά μεν, ευθαρσώς και ρητά δε, το αιμοσταγές της ανθρώπινης φύσης, όπως και να το κάνεις, έμεινα εν τέλει παραπάνω από ικανοποιημένος. Στιγμή δεν τρόμαξα( αλήθεια, υπάρχει κανείς που να φοβάται με αυτές τις ταινίες;), πιο πολύ σιχάθηκα με μερικές σκηνές, ενώ και σε κάποια σημεία δεν κρύβω ότι χαμογελούσα καλοπροαίρετα με τον τρόπο που ο Δερματόφατσας κυνηγούσε την δύσμοιρη μποέμισσα. Είναι, επίσης, η σκηνοθεσία που σώζει την ταινία και όλη αυτή η πραγματική βρομιά που νοιώθεις παρακολουθώντας την, αφού εντυπωσιάστηκα διαβάζοντας πόσο ρεαλιστικά και ωμά γυρίστηκε( μέχρι και ...πραγματικό δάχτυλο κόπηκε!).Για να κλείσω, το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της ταινίας, είναι, για μένα, η τελική σκηνή: η εικόνα του παρανοϊκού και μυστηριώδη Leatherface να χορεύει με το πριονι του αλλοπαρμένος και με φόντο τον φρέσκοανατέλλοντα ήλιο, σαν ένα κοριτσάκι που βαλσάρει με τον αγαπημένο της στη βροχή...Πραγματικά πανέμορφη ποιητική σκηνή,και το σημαντικότερο είναι ότι έρχεται τελείως από το πουθενά κι εκεί που δεν το περιμένεις!

"8 1/2"(Στα 100;Ίσως...)

2010-03-26T14:02:00.007+02:00

Ένα από τα πιο έντονα και δυσάρεστα συναισθήματα που δοκιμάζει ο οποιοσδήποτε βουτάει στην απύθμενη και δυσχαρτογράφητη θάλασσα της κινηματογραφικής Τέχνης, είναι όταν το καλάθι που κρατάει στην αγκαλιά του, όσο κι αν περιμένει καρτερικά κάτω από την κερασιά, παραμένει σχεδόν άδειο, ή, ακόμα χειρότερα, όταν και οι λίγοι καρποί που ήδη υπήρχαν μέσα, χύνονται σαν γάλα στο χώμα.

Είδα τις προάλλες το "I Vitelloni" του Φελλίνι και μου άρεσε αρκετά, οπότε αποφάσισα να δω το φερόμενο "αριστούργημα" του μεγάλου σκηνοθέτη. Προσπάθησα να αγνοήσω τους διθύραμβους που είχα ακούσει για το προκείμενο και να το κρίνω αντικειμενικά και, εν τέλει, σε καμμία περίπτωση οι προσδοκίες μου δεν έπαιξαν ρόλο στην εντύπωση που μου έκανε (?) η ταινία. Ίσως να χρειάζεται και δεύτερη και τρίτη προβολή, δεν το αποκλείω, αλλά δεν δέχομαι από κανέναν σκηνοθέτη, όσο μεγάλος κι αν είναι, να έχει την απαίτηση να δω την ταινία του μια ντουζίνα φορές πριν εκφέρω γνώμη. Δηλαδή, τόσα και τόσα αριστουργήματα που εκτιμώνται κεραυνοβόλα, σαν τον έρωτα, είναι κατώτερα, παρακατιανά ή απλοϊκά και εκλαϊκευμένα σινερομάντζα; Θα μιλήσω, λοιπόν, με τον αντίκτυπο της πρώτης θέασης, γιατί αυτό είμαι σε θέση να κάνω de facto.

Είμαι ανοιχτός και πρόθυμος να ακούσω και να δεχτώ τους λόγους για τους οποίους αυτή η ταινία θεωρείται αριστούργημα, να δω, ο φτωχός, τι στην ευχή μου διέφυγε εμένα από το κινηματογραφικό μεγαλείο του Φελλίνι και το μόνο που έκανα ήταν να αναθεματίζω και να καταριέμαι. Την ταινία την ολοκλήρωσα μονομιάς-σε αντίθεση με αρκετούς που το έκαναν σε καμμιά εβδομάδα, όπως είδα σε σχετικά φόρουμ- και δεν πήρα την παραμικρή συγκίνηση, την παραμικρότερη συναισθηματική, φιλοσοφική ή καλλιτεχνική δόνηση. Ερμηνείες, σκηνοθεσία, φωτογραφία, διάλογοι...απολύτως τίποτα το ιδιαίτερο δεν παρατήρησα, ίσα ίσα που μια ακατάσχετη λογοδιάρροια βούιζε στα αφτιά μου σαν μελίσσι , ενοχλητική και πομπώδης. Επιτέλους, πού ήταν αυτή η ποίηση που άκουγα τόσον καιρό; Είναι αυτές οι στιγμές που αγανακτώ με τον κινηματογράφο και-κακώς, ίσως- τον συγκρίνω με τη λογοτεχνία: γιατί σε ταινίες σαν κι αυτήν διακρίνω μια αξιολύπητη φιλαρέσκεια του σκηνοθέτη σαν καλλιτέχνη, μια εμμονική ματαιοδοξία, όλα τυλιγμένα σε ένα κόμπλεξ απέναντι στο συγγραφέα, καθώς μού φαίνεται ότι μερικοί θέλουν απεγνωσμένα, σώνει και καλά, να παραστήσουν τους ποιητές του σελιλόιντ, αλλά το μόνο που καταφέρνουν είναι η επιτήδευση, και μάλιστα μια άσχημη και εκνευριστική επιτήδευση, γιατί ακόμα κι αυτή πολλές φορές μπορεί να έχει μια κάποια χάρη. Τέτοιες στιγμές αισθάνομαι άσχημα, γιατί είναι σαν να αποποιούνται το μέσον του κινηματογράφου και να το υποτιμούν, χλευάζοντάς το. Το μόνο κομμάτι που άξιζε κάπως σε όλη την ταινία ήταν το όραμα του σκηνοθέτη ένα μισάωρο πριν από το τέλος, όπου σαν άλλος Ιησούς μαστίγωνε τον αέρα για να φοβερίσει τις γυναίκες του. Κατά τα άλλα, τι είχαμε; Ακατανόητες εκφράσεις του προσωπικού βασάνου στο Φελλίνι; Κατάθεση της ψυχής του και προσπάθεια να αποφύγει το ντιβάνι του ψυχαναλητή; Ίσως, τελικά, να είναι απλά θέμα γούστου...Δεν θα μας αρέσει και το κάθε τι,αλλά βέβαια πάντα υπάρχει και κάποιος λόγος, δεν μπορούμε να πούμε "δεν μου αρέσει...γιατί έτσι!".

Ξέρω ότι ακούγομαι υπερβολικός και παραδέχομαι ότι μπορεί να ισχύει. Ωστόσο, είναι απλά η εφαρμογή του μωσαϊκού νόμου "οφθλαμόν αντί οφθαλμού...", γιατί θα μπορούσα να αρκεστώ λέγοντας ότι μού φάνηκε μια μέτρια ταινία, αλλά με όλα αυτά που διαβάζω κάτι τέτοιο θα ήταν κάτι σαν δουλοπρέπεια. Έχω τη διάθεση να εκτιμήσω κάθε ορόσημο της Τέχνης του σινεμά, αλλά τυχόν αυτοβιογραφικοί κομπασμοί του καθενός, που εμένα δεν έχουν να μου προσφέρουν και τίποτα, δεν είναι του γούστου μου. Ίσως να το ξαναδώ και να το αγαπήσω. Ίσως κάποτε να ανακαλυφθούν και αποδείξεις ότι υπάρχει και θεός. Μέχρι τότε, ωστόσο, ας διατηρήσω την ιδεολογία μου ατόφια.

"Ζ", Κώστας Γαβράς

2010-03-22T19:45:00.003+02:00

Βασισμένο στο βιβλίο του σημαντικού μας συγγραφέα Βασίλη Βασιλικού και σε σκηνοθεσία του Κώστα Γαβρά (Costa-Gavras) το "Ζ" αποτελεί την έντεχνη, δραματοποιημένη φανταστική αφήγηση της ιστορίας της δολοφονίας του μεγάλου πολιτικού Γρηγόριου Λαμπράκη. Ο Λαμπράκης ήταν,επίσης, και σπουδαίος αθλητής και γιατρός και δολοφονήθηκε από παρακρατικούς αντιφρονούντες στις 22 Μαίου 1963, σε μια διαδήλωση υπέρ της ειρήνης, μια δολοφονία που λειτούργησε ως τέλεια προοικονομία για τα εξευτελιστικά χρόνια που ακολούθησαν με την δικτατορία των στρατιωτικών, λίγα μόνο χρόνια αργότερα.

Στα κινηματογραφικά τώρα, η ταινία ξεχωρίζει πραγματικά για την σκηνοθεσία του Έλληνα σκηνοθέτη, η οποία είναι γεμάτη ένταση, παλμό, κοφτό και πετυχημένο μοντάζ, εύστοχα πλάνα και άψογη αφήγηση. Το βιβλίο θεωρείται και αυτό πολύ καλό,αλλά έχω την εντύπωση, χωρίς να το έχω διαβάσει, ότι η σκηνοθεσία δίνει άλλη διάσταση στην ιστορία αυτήν, αποδεσμεύοντας έτσι πολύ θετικά την κινηματογραφική από τη λογοτεχνική διάσταση, κάτι όχι και τόσο εύκολο και σύνηθες. Παρακολουθούμε ένα έξοχο πολιτικό θρίλερ, με πολύ καλή ανάπτυξη και έκθεση των πρωταγωνιστών του, δηκτικό, σατιρικό, και με υπέροχα γυρισμένες σκηνές έντασης και δράσης:η σκηνή της δολοφονίας, για παράδειγμα, είναι πασίγνωστη και την ήξερα πολύ καιρό πριν δω την ταινία. Και, βέβαια, η μουσική του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη, που δημιούργησε ένα από τα πιο δημοφιλή και αγαπημένα soundtrack για την ταινία, με τραγούδια όπως το Γελαστό Παιδί να συνοδεύουν πανέμορφα τα πλάνα του Γαβρά. Αξιοσημείωτη και η παρουσία της Ειρήνης Παπά, στο ρόλο της χήρας του Λαμπράκη, ενώ πολύ καλή δουλειά κάνουν όλοι οι ηθοποιοί, με προεξάρχοντα και πιο γνωστό τον Yves Montand. Δεν θυμάμαι, απλά, να έχω δει πιο δυνατό και καλογυρισμένο πολιτικό θρίλερ.

Βραβευμένο με 2 Όσκαρ(Καλύτερης ξενόγλωσσης ΚΑΙ καλύτερου μοντάζ), ενώ ήταν υποψήφια και για τα μεγάλα βραβεία: σκηνοθεσίας, σεναρίου και καλύτερης ταινίας για το 1969!Το "κακό" είναι ότι το βραβείο πήγε στην Αλγερία, όπου και έγιναν τα γυρίσματα, κακό μόνο και μόνο επειδή είναι κρίμα μια ταινία τόσο ελληνική σε όλα τα επίπεδα να μην αναγνωρίζεται ως τέτοια, έστω και τυπικά.

"Κάπα",του Ryūnosuke Akutagawa

2010-03-21T17:28:00.005+02:00

Μόλις ολοκλήρωσα το δεύτερο ανάγνωσμά από την Ιαπωνία, μια πορεία που μάλλον θα συνεχιστεί όσο περνάει ο καιρός. Να πω, κατ' αρχάς, λίγα λόγια για τον συγγραφέα:Θεωρείται από τους σπουδαιότερους συγγραφείς της πατρίδας του και είναι περισσότερο γνωστός για το διήγημά του In a Grove(Yabu no Naka), που μεταφέρθηκε με αριστουργηματικό τρόπο στον κινηματογράφο από τον "αυτοκράτορα" Ακίρα Κουροσάβα, στην ταινία Rashomon. Έζησε πολύ λίγο, από 1892, μέχρι και το 1927, οπότε και αυτοκτόνησε(είναι εκπληκτικό να ανακαλύπτεις ότι πάρα πολλοί Ιάπωνες συγγραφείς έχουν αυτοκτονήσει, πολλοί δε το έχουν κάνει με χαρακίρι). Η χρήση των λαικών μύθων της Ιαπωνίας,ανακατεμένες με ένα ένα σουρεαλιστικό και εξπρεσιονιστικό ύφος, αναμόρφωσαν το είδος του διηγήματος στη χώρα και μετά την αυτοκτονία του θεσπίστηκε ετήσιο λογοτεχνικό βραβείο, που φέρει το όνομά του.

Στο συγκεκριμένο έργο, τώρα, έχουμε να κάνουμε με μια πολύ σύντομη αλληγορία(ούτε 1 1/2 ώρα δεν θέλει...), ενός Ιάπωνα που διηγείται την διαμονή του για λίγο καιρό σε μια αλλόκοτη, ξένη και κρυφή χώρα,που κατοικείται από τους Κάπα. Το ύφος του μού θύμισε πάρα πολύ Κάφκα, καθώς ο αφηγητής παρατηρεί σχεδόν απαθώς παράξενα συμβαίνοντα και τα κρίνει μετριοπαθώς επικριτικά. Τα σατιρικά και δηκτικά σχόλια για την κοινωνία της Ιαπωνίας, εγώ τα εξέλαβα περισσότερο ευρέως, αφού δεν είμαι σε θέση να ξέρω τέτοιες λεπτομέρειες για την κουλτούρα τους(ακόμα, τουλάχιστον!)

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν είναι κατανοητό το κάθε τι που συμβαίνει, αλλά το θέμα είναι ότι πάντα έχουμε προσεγμένη αφήγηση, όχι ποιητικά και εντέχνως, αλλά με συγγραφική σαφήνεια και καθαρότητα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση, είναι οι πάμπολλες αναφορές του συγγραφέα στον δυτικό πολιτισμό, αφού στις σελίδες του διηγήματος παρελαύνουν ρήσεις και παραπομπές σε:Νίτσε, Τολστόι, Ντοστογέφσκι, Στράους, Μπαχ, Γκαίτε, Βολταίρο και πολλούς άλλους! Είναι φανερό ότι ο Ακουταγκάβα έχει επηρεαστεί από τη Δύση, όπως επίσης φανερός είναι και ένας μηδενισμός, ένας πεσιμισμός που τελικά θα τον οδηγήσει στην αυτοκτονία. Αν πέσει στα χέρια σας, αξίζει να το κοιτάξετε!

Εκδόσεις Καστανιώτη
Μετάφραση Γιούρι Κοβαλένκο
Έτος:1992

Le charme discret de la bourgeoisie,Louis Bunuel

2010-03-17T00:39:00.000+02:00

Ο Bunuel θεωρείται ο πατέρας του κινηματογραφικού σουρεαλισμού και αυτή είναι από τις πιο γνωστές ταινίες του, που κέρδισε και το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας το 1972, κάτι που φαίνεται θετικά παράδοξο αν αναλογιστείς το θέμα της και τον τρόπο που αυτό σερβίρεται. Η υπόθεση είναι απλή, σχεδόν προσχηματική: τρία ζευγάρια αστών προσπαθούν να συναντηθούν για να δειπνήσουν, όμως δεν τα καταφέρνουν, γιατί απίθανα και κωμικοτραγικά γεγονότα επιμένουν να τους διακόπτουν ή να τους εμποδίζουν, ακόμα και να αρχίσουν το δείπνο. Η σατιρική διάθεση της ταινίας είναι εμφανέστατη, θα έλεγα μάλιστα ότι πρόκειται περί κωμωδίας κατά βάση, με πολλές σκηνές υπερβατικού χιούμορ, που στόχο έχει να παρωδήσει την μπουρζουαζία , τις συνήθειές της, τον τρόπο ζωής της και γενικά όλη την κοσμοθεωρία της. Η ταινία θεωρείται κι αυτή, δικαίως, μνημείο σινεματικού σουρεαλισμού, έχει ωραία μουσική( την οποία την επέλεξε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, όταν είχε σχεδόν κουφαθεί, ως άλλος Μπετόβεν) και σκηνοθεσία, αλλά το πνεύμα και το σπιρτόζικο, γεμάτο εύστοχη καυστικότητα παιχνίδισμά της με τον θεατή είναι αυτό που την κάνει μια πραγματικά σπουδαία ταινία, και τον Bunuel έναν σκηνοθέτη που επιβάλλει περαιτέρω ψάξιμο.

Joaquin Phoenix to Play Edgar Allan Poe in 'The Beautiful Cigar Girl' - Horror Squad

2010-03-14T04:11:00.000+02:00

Επανεμφάνιση ενός από τους πιο υποσχόμενους της γενιάς του ηθοποιούς μετά την αιφνίδια απόσυρσή (?) του για να ασχοληθεί με τη χιπ-χοπ μουσική, σε ρόλο του σπουδαίου Ποιητή...Τα επιπλέον λόγια περιττεύουν!!!!

Joaquin Phoenix to Play Edgar Allan Poe in 'The Beautiful Cigar Girl' - Horror Squad

"Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων",ή "Όπου ακούς πολλά κεράσια,κράτα και μικρό καπέλο!"

2010-03-14T02:55:00.000+02:00

Μόλις επέστρεψα από τον κινηματογράφο, όπου είδα την ταινία σε 3Δ. Συνοπτικά και χωρίς πολλά πολλά, η ταινία ήταν μέτρια, χωρίς κάτι ιδιαίτερο σε κανένα επίπεδο:ούτε σεναριακά,ούτε σκηνοθετικά, ούτε σε ερμηνείες, ούτε σε μουσική, ούτε σε συναίσθημα, ούτε καν στον Κόσμο που είχε χτίσει ο Μπάρτον. Μια συνθηκολογημένη και εύκολα πιασμένη ταινία που δεν μου προσέφερε αυτά που περίμενα, αποτελώντας εν τέλει μια αδύναμη στιγμή για τον Μπάρτον.

Θέλω να θίξω λιγάκι εδώ το 3Δ. Ήταν μόλις η δεύτερη, μετά το Άβαταρ, ταινία που είδα σε τρεις διαστάσεις, και ήδη ο ενθουσιασμός είχε κοπάσει. Πολύ γρήγορα εξατμίστηκε η διαφοροποίηση του θεάματος και σύντομα ήταν λες και παρακολουθούσα κανονική ταινία. Εκτός αυτού, σε πολύ λίγες σκηνές η τεχνολογία αυτή πραγματικά αποδίδει και προσδίδει στις σκηνές παραπάνω αξία, ενώ στο σύνολό της κάνει την ταινία να μοιάζει ψεύτικη και υπερ-ψηφιακή. Θέλω να ελπίζω πως δεν θα είναι αυτό το μέλλον του κινηματογράφου, κι ότι απλώς πρόκειται για έναν τρόπο να καταπολεμηθεί η πειρατεία και να πουλάνε διπλάσιο εισιτήριο στις αίθουσες

Stalker,Andrei Tarkovsky(1979)

2010-03-02T03:18:00.000+02:00

Μια από τις χειρότερες συμβουλές που έχω πάρει ποτέ σε φόρουμ,ήταν να ξεκινήσω τη γνωριμία μου με τον σκηνοθέτη αυτόν με την ταινία Ο Καθρέφτης. Η ταινία αυτή δεν τέλειωσε ποτέ:ήταν γεμάτη αυτοβιογραφικά στοιχεία, αφαιρετικά και ατάκτως ερριμμένα,με αποτέλεσμα η παρακολούθησή της να ήταν αδύνατη για μένα. Πήρα με κακό μάτι τον Ταρκόφσκι,λοιπόν, αλλά επειδή άκουγα τόσα και τόσα,αποφάσισα να του δώσω μια δεύτερη ευκαιρία. Έτσι,βλέποντας τα πολύ καλά Solyaris και Andrey Rubliev,η γνώμη μου άρχιζε να αλλάζει σταδιακά,μέχρι που τον παραδέχτηκα πλήρως με τούτη την ταινία.

Είχα ακούσει για το Stalker ότι είναι βαρετό,θρησκόληπτο, ανούσιο. Μα πώς γίνεται αυτό, αφού μέχρι και περιπέτεια είχε μέσα,πράγμα σπάνιο για τέτοιες ταινίες,ενώ ο Ταρκόφσκι σε θέματα θρησκευτικά, φαντάζει άθεος μπροστά στον θρησκόληπτο Ντράγιερ. Είναι μια ιστορία-αλληγορία για το κυνήγι της ευτυχίας, την αγνή και καθολική ελπίδα, τη φύση του ανθρώπου, τη σχέση του με το περιβάλλον, με πανέμορφη φωτογραφία, σκηνοθεσία και δυνατές ερμηνείες, μια ιστορία που μπορεί να ερμηνευθεί μέσω πολλών πρισμάτων και σηκώνει σαφώς πάρα πολλή κουβέντα. Μια από τις καλύτερες και πιο βαθυστόχαστες ταινίες που είδα τον τελευταίο καιρό, ικανή να αποκαταστήσει πλήρως την εικόνα μου για έναν μεγάλο της 7ης Τέχνης.

Skammen(Η Ντροπή),1968

2010-02-23T17:12:00.000+02:00

Σε μια ανώνυμη χώρα, η οποία σπαράζεται από τον εμφύλιο για πολλά,άγνωστο πόσο, χρόνια, ένα ζευγάρι μουσικών απομονώνεται σε ένα αγρόκτημα, αδιαφορώντας για τις εξελίξεις. Μέχρι που μια επιδρομή από τη μία εκ των δύο πλευρών στη φάρμα τους, τους χώνει αναγκαστικά στην παράνοια του πολέμου.

Το να λες για μια ταινία του Μπέργκμαν ότι είναι κορυφαία,δε σημαίνει και τίποτα...Όταν, όμως, βλέπεις εκρήξεις και ...δράση σε ταινία του, αυτό είναι πράγματι γεγονός! Η ταινία αυτή είναι μια ιδιότυπη αντιπολεμική ιστορία, με προεκτάσεις που ο Σουηδός φροντίζει να φτάσει και στα θέματα του γάμου, της προσωπικότητας και της ψυχολογίας που οδηγεί στον πόλεμο,αλλά και επηρεάζεται από αυτόν. Το πιο διαφορετικό από όσα έργα έχω δει του μεγάλου σκηνοθέτη, αρχίζει κλασικά αργά και συνεχίζει με κάποιες αναπάντεχες σκηνές δράσης και...ειδικών εφφέ(!!!), οι οποίες διαποτίζονται πού και πού με ένα σαρκαστικό και δηκτικό χιούμορ για τα war pigs που επισύρουν τη ντροπή και τίποτα άλλο. Προφανώς πάρα πολύ καλή ταινία, ρεαλιστική και καθόλου μελοδραματική, μοναδική αντιμετώπιση του πολέμου, μέσα από την αλλοίωση που επιφέρει στην ψυχολογία του ατόμου, και καλογυρισμένες μετριοπαθείς σκηνές που το χόλυγουντ θα είχε τραβήξει ώστε να γίνουν τρίωρες και να πουλήσουν τσάμπα μαγκιά...

"H Xώρα του Χιονιού",Γιασουνάρι Καβαμπάτα

2010-02-23T16:44:00.000+02:00

Μόλις ολοκλήρωσα το πρώτο μου ιαπωνικό μυθιστόρημα,και γενικότερα την πρώτη μου κατάδυση στη λογοτεχνία αυτής της πανέμορφης χώρας. Αυτό που έχω να πω πρωτίστως, είναι πως ήταν αντικειμενικά μια ξεχωριστή αναγνωστική εμπειρία, με τον Καβαμπάτα να αναδεικνύεται σπουδαίος λογοτέχνης και ποιητής.Η υπόθεση απλή:ένας άντρας από το Τόκιο πηγαίνει για διακοπές σε ένα ορεινό θέρετρο, όπου έρχεται σε επαφή με μια ντόπια γκέισα. Αυτό, και να μην περιμένετε πολλά να διαδραματιστούν!!

Με την κινηματογραφική μου εμπειρία σχετικά με την Ιαπωνία, λοιπόν, κάπως έτσι το περίμενα:όμορφο,ποιητικό,αργόσυρτο, νωχελικό, σχεδόν βασανιστικά ελεγειακό. Πιο πολύ με πεζολογικό ποίημα, παρά με μυθιστόρημα έμοιαζε, όπου γλαφυρότατες και σουρρεαλιστικές περιγραφές της φύσης και της γυναίκας σε παρέσερναν σε μια υπνωτιστική διείσδυση στις γραμμές. Ελάχιστα συμβαίνουν στο κείμενο, τα πάντα υπονοούνται, τα πάντα τα συλλαμβάνει μόνος του ο αναγνώστης στο μυαλό του από τις κινήσεις και τα φειδωλά λόγια του ζευγαριού. Ένας μυστικιστικός ερωτισμός, ανόμοιος με κάθε άλλον που έχω δει ποτέ σε βιβλίο: ντροπαλός, τρυφερός, φοβικός, και μερικές φορές ενοχικός, πλανάται συνεχώς στις σελίδες, χωρίς ποτέ να εκφράζεται συμβατικά, απογειώνοντας την αγνότητα, τον εξαγνισμό και την νοητική απόδραση. Δε θα γράψω περισσότερα ,αλλά συνοψίζοντας δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, αφού σε μερικά σημεία, ακόμα και πολύ μπροστά στο βιβλίο, ένοιωθα πως δεν είχα μετακινηθεί καθόλου στον ρου της ιστορίας, όποια κι αν ήταν αυτή. Ωστόσο, σίγουρα αξίζει να διαβαστεί από τον καθένα, γιατί προσφέρει μια πρωτόγνωρη προσέγγιση σε θέματα που τα έχουμε συνηθίσει αλλιώς, με μια ψυχρά και απόμακρα συγκινητική τρυφερότητα, μια καλλιτεχνική αισθητική υπέροχης γοητείας, κλασικάτο και αντάξιο δείγμα της έξοχης κουλτούρας εκείνης της μακρινής όμορφης χώρας.

Nick Cave & the Bad Seeds - I Let Love In

2010-02-20T23:08:00.000+02:00

Μια πανέμορφη ζωντανή εκτέλεση,με τα φωνητικά του Savage να δίνουν άλλη διάσταση στο τραγούδι.

Ο Πύργος, Franz Kafka

2010-02-20T22:37:00.000+02:00

Ο Κ. φτάνει σε ένα χωριό, όπου ζητά να δουλέψει ως τοπογράφος και προσπαθεί να έρθει σε επαφή με την διεύθυνση του Πύργου, του πελώριου κτηρίου που κινεί όλα τα νήματα της ζωής της κοινότητας.

Ο λόγος που αναρτώ για αυτό το βιβλίο είναι ιδιότυπος. Ο Κάφκα είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς και αυτό το βιβλίο, μαζί με τη Δίκη, θεωρείται το αριστούργημά του. Είναι υπέροχα δοσμένες όλες αυτές οι αλληγορίες, όπως και σε κάθε έργο του Τσέχου, για τη γραφειοκρατία, την αποξένωση, την κοινωνία, την αυτοαπαξίωση και, εν τέλει, τον Θεό. Ωστόσο, το βιβλίο αυτό είναι το μοναδικό, από όσο θυμάμαι, που δεν έχω καταφέρει να τελειώσω ποτέ!!Και το εντυωσιακό είναι ότι ξέρω πάρα πολλούς που είναι στην ίδια θέση, ή για να το πω πιο ευθέως, δεν ξέρω κανέναν που να το έχει τελειώσει! Μου είχε φανεί τόσο βαρύ και περίπλοκα γραμμένο, που δεν βρήκα το κουράγιο να το διαβάσω μέχρι τέλους, οπότε αναρωτιέμαι αν υπάρχει κανείς που να έχει ολοκληρωμένη άποψη!

Hana-Bi(Fireworks),1997

2010-02-20T22:20:00.000+02:00

Ξαναείδα πρόσφατα αυτό το αριστούργημα του Κιτάνο, όπου παρακολουθούμε μια παράλληλη πορεία δύο αστυνομικών:ο ένας μένει ανάπηρος μετά από "εργατικό ατύχημα" και αναζητεί καινούργιο νόημα στη ζωή του, και ο άλλος( που τον υποδύεται ο ίδιος ο Κιτάνο) προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στις τύψεις για το χαμό ενός συναδέλφου του και στην βαριά αρρώστια που οδηγεί τη γυναίκα του στο θάνατο.

Ο Τακέσι Κιτάνο είναι ένας μεγάλος μάστορας, έχοντας γίνει τελευταία ένας από τους αγαπημένους μου σκηνοθέτες, και εδώ έχει επηρεαστεί από ένα ατύχημα με μοτοσυκλέτα που παραλίγο να του αποβεί μοιραίο. Η ταινία αυτή είναι ποιητική, αργόσυρτη, με εκρηκτικά ξεσπάσματα βίαιας, που όμως ομορφαίνουν ίδια πυροτεχνήματα την οθόνη σου, υπνωτιστική, στοιχειωτική, πανέμορφη, φέρνοντας στο μυαλό μερικές φορές την αισθητική του Όνειρα του Κουροσάβα. Η προσέγγιση που πραγματοποιεί ο σκηνοθέτης σε θέματα θανάτου, υπαρξιακών αναζητήσεων, αγάπης, συντροφικότητας, και φιλίας, είναι πρωτοφανής, αμίμητη,μοναδικά ξετυλιγμένη σε σχέση με όσες ταινίες έχω δει μέχρι τώρα, τόσο εσωτερική και υποβόσκουσα που στο τέλος απορείς πώς γίνεται να σε συγκινεί τόσο πολύ η ιστορία αυτού του poker-face αστυνομικού, όπως παίζει βέβαια ο Κιτάνο. Θαυμάσια και η μουσική επένδυση του Joe Hisaishi , το οποίο ost με πολύ κόπο το βρήκα να το ακούσω και είναι μαγευτικό! Όποιος δεν έχει δει Κιτάνο,δεν υπάρχει καλύτερη αρχή για έναν από τους πιο αυθεντικούς και ξεχωριστούς σκηνοθέτες της εποχής μας.

Εξοστρακισμός

2010-02-20T22:09:00.001+02:00

Διαπιστώνοντας πως,τελικά, βαριέμαι να γράφω στο μπλογκ πολλά πράγματα, αλλά και καταλαβαίνοντας πια πως το νόημα δεν είναι να αναλύεις ή να εκθέτεις διεξοδικά τις σκέψεις σου για μια ταινία ή ένα βιβλίο, αλλά να τα αναφέρεις έστω και αδρά, ώστε κουβέντα να γίνεται,από εδώ και στο εξής θα ακολουθήσω το πρότυπου του αγαπητού φίλου Zamuc και θα πετάω πιο πολλές αναρτήσεις μικρότερης έκτασης. Αυτό πραγματικά πιστεύω πως είναι πολύ πιο ωραίο, αφού έτσι και πιο πολλά αντικείμενα τίθενται στο τραπέζι και δεν μπλεκόμαστε σε φιοριτούρες, που πολλές φορές πράγματι απομακρύνουν από την ουσία.

Ordet

2010-02-12T14:59:00.000+02:00

Είπα, λοιπόν, να δω την πρώτη μου ταινία του "μεγάλου Δανού Δασκάλου" Καρλ Θέοντορ Ντράγιερ. Καιρό έβλεπα και άκουγα να παρατίθεται δίπλα στον Μπέργκμαν και για αυτό το λόγο περίμενα την ευκαιρία να ανακαλύψω έναν έτερο σπουδαίο Βορειοευρωπαίο.

Από τα πρώτα δευτερόλεπτα αναγνώρισα τα πλάνα και τη φωτογραφία, ενώ δεν κρύβω ότι θυμήθηκα και την πρόσφατη Λευκή Κορδέλα, παραδεχόμενος ότι ο Χάνεκε πράγματι βάδισε στα χνάρια και των δύο σκηνοθετών. Ανακύπτουν, ωστόσο, γρήγορα ερωτήματα σχετικά με την μερολειψία και την θεώρηση ενός έργου Τέχνης μέσα από την ιδεολογική σκοπιά του εκάστοτε θεατή-δέκτη. Κι εξηγώ άμεσα, λέγοντας ότι δε μπόρεσα να μην ενοχληθώ από την ασταμάτητη και συνεχή αναφορά σε προσευχές, πίστη, Ιησού Χριστό, εκκλησία και όλα τα αλαφροΐσκιωτα συμπαρομαρτούντα. Δεν ένοιωσα καμμιά έκπληξη όταν έμαθα εκ των υστέρων ότι η ταινία αποτελεί μεταφορά του θεατρικού ενός...πάστορα, αφού είχα καθόλη τη διάρκεια του έργου την εντύπωση πως παρακολουθούσα ένα αλύγιστο μανιφέστο υπέρ της πίστης, μέσα από γονυκλισίες και αδιάκοπο παρεμβατισμό του Θεού, με εκείνη ή την άλλη μορφή, στην θρησκευτικά ποδηγετούμενη ζωή των ανθρώπων. Δε βαριόμουν, ωστόσο, και η ταινία κυλούσε με ρυθμό, καλογραμμένη, καλοσκηνοθετημένη, και αν και οι ερμηνείες μου φαίνονταν υπερβολικά θεατρινίστικες και επιτηδευμένες, περίμενα το τέλος να εξισορροπήσει την κατάσταση και εν τέλει να αγαπήσω την ταινία. Είναι, όμως, εκείνες οι στιγμές που πράγματι υπάρχουν στη ζωή, όταν περιμένεις ένα γλυκό ζεστό χαμόγελο και αντ' αυτού τρως μια φτυαριά λάσπη στη μούρη. Το φινάλε ήταν μια συντριπτική γκιλοτίνα που ήρθε από το πουθενά, υπερβατική και ακατανόητη εξύψωση και αποθέωση της θρησκοληψίας, λες και ο σκηνοθέτης ή ο συγγραφέας του έργου αγκομάχησε να ξεχειλώσει τον αέρα και να βγάλει ένα πλατινένιο λάβαρο υπέρ της πίστης. Ειλικρινά, χτύπησα ουκ ολίγες φορές την παλάμη μου στο κεφάλι μου λόγω αυτών που έβλεπα να διαδραματίζονται, προσμένοντας πάντα να γίνει κάτι που να αλλάξει αυτήν την αδυσώπητη χριστιανολαγνεία. Το χειρότερο ήταν ότι δεν είχε βάση αυτή η προπαγανδιστική προσέγγιση, που κυριολεκτικά ξεπηδούσε όπως οι αλχημιστές περίμεναν να κάνουν το κάρβουνο χρυσάφι: από τους ευσεβείς και ανυπόστατους πόθους ανθρώπων που δεν ορίζουν οι ίδιοι τη ζωή τους, σκέφτονται για το συνάνθρωπό τους με το βλέμμα να κρυφοκοιτάζει συνεχώς προς τα πάνω και, εν τέλει, πράττουν το "σωστό" ή το ενδεδειγμένο, όχι από προσωπική προαίρεση, αλλά από μια άνωθεν, αβάσιμη, παραπλανητική και,τολμώ να πω, γελοία βεβιασμένη αποκάλυψη.

Η ταινία αντικειμενικά μου άρεσε, αλλά επειδή κανένα πόνημα Τέχνης δεν είναι αχρωμάτιστο και αποκομμένο από το ιδεολογικό πλαίσιο που το περιβάλλει, στο τέλος μου άφησε μια πολύ πικρή γεύση και τη λέξη "κρίμα" να πλανάται στις σκέψεις μου. Ο Ντράγιερ, συμπερασματικά, από όσα μπορώ να πω από τη μια ταινία που έχω δει, δεν φτάνει σε καμμιά περίπτωση το φιλοσοφικό βεληνεκές του Μπέργκμαν και ακόμη περισσότερο δεν κάνει τον κόπο καν να αναρωτηθεί και να αμφισβητήσει. Αν είναι όλες του οι ταινίες τόσ πολύ βουτηγμένες στην άκρατη θρησκοληψία, θα παρακαλούσα να με ενημερώσετε για να μην κάνω τον κόπο...

Έτος:1955

Σκηνοθεσία:Carl Theodor Dreyer

Σενάριο:Kaj Munk (play)

Βαθμολογία:6/10

The Blind Side, ή "Τύφλα να έχει το ινδικό σινεμά"

2010-02-08T19:04:00.000+02:00

Θα είμαι ρητός, σύντομος και κατηγορηματικός: προετοιμαστείτε για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ιστορία των Όσκαρ. Μιλώντας απολύτως συνειδητοποιημένα και πιστεύοντας ολοκληρωτικά αυτό που λέω, η Μπούλοκ φαίνεται πως θα βραβευθεί για μια ΑΔΙΑΦΟΡΗ,για να μην πω κακή, ερμηνεία, σε μια ταινία ανέμπευστη, κακογυρισμένη, κακοσκηνοθετημένη και κακογραμμένη, υπέρτατη ενσωμάτωση της άκρατης αμερικανιάς. Με ερασιτεχνικές ερμηνείες από όλους( αναφέρομαι ιδιαίτερα στον έγχρωμο συμπαθή κατά τα άλλα πρωταγωνιστή, που όμως έπαιζε σα να ήταν καθυστερημένος σε όλη την ταινία), αδιάστατους χαρακτήρες, προβλέψιμο σενάριο, άθλιες και αποτυχημένες προσπάθειες χιούμορ, εξύψωση του πουριτανισμού, μέσα από συνεχείς ευχαριστίες στο Θεό, στον καλό Χριστούλη και την Εκκλησία, καθώς επίσης και λογοκρισία απαγορευμένων λέξεων όπως...ass (!!!), η ταινία αυτή έχει τον πιο ταιριαστό τίτλο που έχω δει ποτέ : Η Τυφλή Πλευρά της Ακαδημίας, που θα βραβεύσει μια πραγματικά αδιάφορη ερμηνεία! Αλλά ακόμα και η υποψηφιότητα μιας τέτοιας ταινίας στην κατηγορία best picture είναι ήδη τεράστιο σκάνδαλο!!!Είδα την ταινία με καλή προαίρεση, ελπίζοντας να διαψευστώ για όλα όσα άκουγα, αλλά τελικά το μόνο θετικό ήταν οι όμορφες γάμπες της καλλιπλόκαμης Σάντρα.

Θείε Όσκαρ, μία το Slumdog,μια το Άβαταρ, μία αυτό....Μεγάλη χάρη σου κάνουμε όλοι που ασχολούμαστε ακόμα μαζί σου.

Seppuku(Hara-kiri)

2010-02-07T00:12:00.000+02:00

Ο Ιαπωνικός Εμφύλιος έχει τελειώσει προς το παρόν και οι Σαμουράι σιγά σιγά περνούν στην απραξία. Παραμένουν μονάχα λιγοστοί Οίκοι(clans) και όσοι δεν ανήκουν σε αυτούς, αναγκάζονται να περιπλανώνται σα νομάδες και να επαιτούν. Όμως, η υπερηφάνια των πολεμιστών αυτών είναι η πρωταρχική τους αξία με αποτέλεσμα όσοι δεν αντέχουν τον εξευτελισμό στον οποίον έχουν υποπέσει, να προβαίνουν στην ιεροτελεστία του seppuku( hara-kiri λέγεται επί το λαικότερον). Η διαδικασία αυτή για να γίνει σωστά πρέπει ο Σαμουράι να προσέλθει σε έναν εναπομείναντα Οίκο και σύμφωνα με το τελεουργικό να αυτοξεκοιλιαστεί, μέχρι ο δήμιός του να τον αποκεφαλίσει. Η ταινία παρακολουθεί έναν τέτοιο Σαμουράι, ο οποίος στην πορεία για την πραγματοποίηση του seppuku, θα αναπολήσει τη ζωή του και θα μας αναδείξει τα πραγματικά του κίνητρα.

Η πρώτη μου ταινία του Kobayashi, είναι μια ακόμα ταινία από το Ιαπωνικό σινεμά που αποδεικνύει πόσο σπουδαίο κινηματογράφο έχουν αυτοί οι άνθρωποι. Και όχι μόνο αυτό: η ταινία αυτή τολμώ να πω ότι ανήκει στις κορυφαίες του Ασιατικού και Παγκόσμιου κινηματογραφικού γίγνεσθαι! Πρόκειται για ένα ατόφιο και αμόλυντο αριστούργημα, με μια αξιοθαύμαστη σκηνοθεσία, που με κάνει να απορώ γιατί ο Kobayashi δεν αναφέρεται δίπλα στους Kurosawa,Ozu και Mizogutsi. Ξεκινάει ως ένα βραδυφλεγές κοινωνικό δράμα με ανθρωπιστικά στοιχεία, τεκμήριο της αθλιότητας και της δυστυχίας της εποχής που πραγματεύεται, θυμίζοντάς μου προσωπικά αρχαία ελληνική τραγωδία με αποχρώσεις ομηρικού έπους, και καταλήγει ένας αδυσώπητος καταπέλτης στην υποκρισία και την επιφανειακή προσκόλληση στους θεσμούς, την τιμή και τους κώδικες ανδρείας και πατριωτισμού. Είναι το τέλος, που έρχεται τόσο σχολαστικά και μελετημένα, που απογειώνει την ταινία αυτήν, γιατί κατεδαφίζει με ένα φύσημα το αχυρένιο οικοδόμημα που φαινομενικά ανέγειρε μέχρι τότε, δίνοντας έτσι κι μια σαρκαστική και τραγελαφική νότα στην ιστορία. Συντρέχουν και προσωπικοί ιδεολογικοί λόγοι που λάτρεψα το φινάλε, καθώς μου φάνηκε σα να δίνει μια ανελέητη γροθιά στο στομάχι πολλών πραγμάτων που προσωπικά με αηδιάζουν και τα περιφρονώ. Αναμφίβολα, όμως, η επερχόμενη κάθαρση συγκινεί και συγκλονίζει, με αποτέλεσμα να έχουμε να κάνουμε με ένα πολυεδρικό διαμάντι του παγκόσμιου κινηματογράφου. Ο πρωταγωνιστικός ρόλος ανήκει στον εξαιρετικό και σαιξπηρικό Tatsya Nakadai, ο οποίος αντικατέστησε τον Mifune στις ταινίες του Kurosawa, μετά τη ρήξη των δυο τελευταίων ( Kagemusha, Ran). Θα έγραφα πολλά περισσότερα για αυτό το αριστούργημα, αλλά η εξεταστική έχει λιγες μέρες ακόμα. Δείτε κι εσείς για να καταλάβετε μόνοι σας!

Έτος:1962

Σκηνοθέτης:Masaki Kobayashi

Σενάριο:Shinobu Hashimoto,Yasuhiko Takiguchi

Βαθμολογία:10/10